Help, de paniekaanvallen zijn terug

#hellomyoldfriend

Met een beklemmend gevoel op mijn borst word ik wakker. Zit er een olifant op mijn borst of ga ik dood? Het laatste is natuurlijk het meest aannemelijk. Ik probeer zo goed als het gaat op te staan. Ik heb rillingen en voel me misselijk. Mijn hart gaat zo snel dat ik het niet kan bijhouden. Zie je nou wel, ik krijg een hartaanval. Er zijn vast weleens meer jonge mensen die een hartaanval hebben gehad toch? Het einde is in elk geval nabij. Ze kunnen me afvoeren, het is gedaan met me.

Een tijd lang had ik er last van, paniekaanvallen. Paniekaanvallen omdat ik dacht dat ik dood zou gaan, of zou doordraaien en he-le-maal gek zou worden en de controle zou verliezen. Een lange tijd had ik er ook geen last van. Ik was echt bijna vergeten hoe ontzettend akelig en overwhelming ze kunnen zijn. Maar opeens, na een periode van spanning en stress (ik zit middenin een verhuizing en heb een beetje moeite met alle veranderingen) waren ze daar weer. Zou de paniek me misschien iets proberen te vertellen?

Terug naar vanochtend. Ik probeer op te staan en te mediteren. Mijn gedachten gieren door mijn hoofd. Ik probeer mezelf te kalmeren met positieve affirmaties zoals ‘Ik ben veilig’. Ik zeg het oneindig veel achter elkaar. Werkt niet. Dan maar de yogamat op. Ik ga liggen in een rustgevende houding, maar ik ben er te onrustig voor. Mijn hart raast maar door en zo ook mijn gedachten. Godver, niks werkt ook. Ik trek alles uit de kast wat ik mezelf heb aangeleerd de afgelopen tijd, en toch lijkt even niks te werken.

Lees verder “Help, de paniekaanvallen zijn terug”

Komt er een nieuwe hippiegolf?

#erisietsgaande

Na mijn zo geliefde yogales ben ik vaak compleet in tranen. Er. Komt. Zo. Veel. Los. Heerlijk, want hoe meer tranen, hoe dichter ik bij mijn daadwerkelijke ik kom. Er is alleen wel heel veel veranderd in mij de afgelopen tijd. Zoveel dat ik het soms niet meer helemaal bij kan houden in mijn hoofd. Dingen die voorheen als totaal logisch voelden, beleef ik nu geen plezier meer aan. De tv is de deur uit, series kijken doe ik niet meer. Het trekt me niet meer. Mijn avonden vul ik met mediteren en schrijven. Ram Dass en Tolle liggen op mijn nachtkastje. Op een zaterdag beland ik op een veldje in de zon waar ik met vreemden een ‘Om’ aan het chanten ben. Wie had dat ooit gedacht.

Alleen geen groei zonder groeipijn, en die groei niet gaat niet helemaal zonder slag of stoot. Gelukkig kan ik dan weer even lekker janken bij mijn yogadocent, en ik voel weer een geruststelling. Niet eens met zoveel woorden. ”Er verandert zoveel in mij dat ik me soms zó alleen en verloren voel’’. Barst ik snikkend uit. ”Vertrouw’’ zegt ze. ‘’Je zult vanzelf meer gelijkgestemden ontmoeten’’. Daar vertrouw ik dan maar op.  

Lees verder “Komt er een nieuwe hippiegolf?”

Naar het trampolinepark met de Stichting #vlog

En wat ga je nou doen als je een uitje hebt met de meiden die je hebt ontmoet tijdens je dagbehandeling toen je op je állerslechtst was? Juist, iets waarbij je veel. kunt. lachen, gezien er al genoeg is gejankt met z’n allen in het verleden. Het werd springen tussen de koters als enige volwassenen. But who cares! We had fun!!

Bekijk het fragment vanaf 1:50

Lees verder “Naar het trampolinepark met de Stichting #vlog”

(bijna) bij de club van 27

Onderstaand stukje schreef ik een tijd geleden. Ik was nog niet eerder klaar om het te delen, maar het van me af schrijven deed me destijds al heel erg goed. Ik was toentertijd zó depressief dat ik meerdere keren om een opname heb gevraagd. Ik heb deze niet gekregen. Het is tegenwoordig erg lastig om een opname te krijgen. En ben je eenmaal opgenomen in een crisisopvang, dan moet je ook weer zo snel mogelijk weer naar huis. Vroeger had je instellingen waar je een aantal maanden kon verblijven, waar rust en regelmaat werd geboden. Dit had me heerlijk geleken.

Ik heb tijdens mijn depressie een tijdje noodgedwongen bij vrienden moeten wonen, omdat ik niet meer voor mezelf kon zorgen. Door de opvang van de mensen om mij heen heb ik geleerd dat ik er niet alleen voor sta. Tegelijkertijd werd er vanuit de instelling waar ik een dagbehandeling volgde een aanvraag voor me gedaan voor thuishulp, zodat ik ondersteuning thuis zou krijgen. Het was nodig. Na een aantal maanden was de aanvraag voor de thuishulp rond. Een beetje te laat. Door een reorganisatie was de aanvraag voor mij op een stapel blijven liggen. Eind goed al goed, want ik heb mij uiteindelijk kunnen redden met de mensen om mij heen. Op die manier kan ik er een positieve draai aan geven. Toch doet het me verdriet als ik denk aan de mensen die geen vrienden of familie om zich heen hebben die kunnen bijspringen. En zo ben ik vast niet de enige die tussen wal en schip is gevallen als het gaat om psychische zorg. Er zijn jaarlijks rond de 1900 mensen in Nederland die uit het leven stappen. Ieder is er eentje teveel.

Oktober 2018 #wilikdood?

De hulpverlener kijkt me indringend aan. ‘’Dus je wil niet dood?’’ Ik vind dit altijd zo’n kutvraag. Nee. Natuurlijk wil ik niet dood. Ik denk dat niemand, maar dan ook niemand, echt dood wil. Mensen doen elkaar de meest verschrikkelijke dingen aan, zodat ze maar kunnen overleven. De overlevingsdrang van onze soort is erg groot. Dus nee, ik geloof niet dat je oprecht dood zou willen. Het enige wat je wel wil, is niet meer lijden. Omdat leven lijden is geworden. Je wil de rust, die de dood je denkt te zal geven.

Lees verder “(bijna) bij de club van 27”

Met een ademdag naar het diepste van je ziel

#weereenstukjelichter

Heb je nou ayahuasca nodig om naar de krochten van je ziel te gaan? Ik dacht dus altijd van wel. Maar niets is minder waar. Met je eigen adem kun je ook ver komen. Heel ver. Hoe? Tijdens een ademdag van de vrouwen met LEF, het bedrijf van de mooie Esmeralda en Anselma.

Tijdens mijn depressie las ik veel, en zo ook toevallig het boek van Esmeralda ‘Het is kennelijk zo bedoeld’. Een prachtig, inspirerend verhaal over de flow van haar leven. Op dat moment wist ik nog niet echt wat het voor me kon betekenen, maar een inspirerend verhaal vond ik het in elk geval wel. In het boek wordt ook het bedrijf van Esmeralda en Anselma genoemd, vrouwen met LEF. Ik ging het bedrijf volgen via instagram en zag al snel dat er een ademdag werd georganiseerd. Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en Esmeralda te mailen met mijn verhaal. Zo van, dit is mijn situatie, mag ik meedoen? Het mocht. Het had zo moeten zijn. De ademdag kwam precies op de juiste tijd, op het juiste moment. Afgelopen goede Vrijdag was het zo ver, ik vertrok vanuit het hoge noorden naar de mooie locatie in Noordwijkerhout. Het was een stukje rijden vanuit Friesland, maar ik voelde aan alles dat dit een bijzondere dag zou gaan worden.

Lees verder “Met een ademdag naar het diepste van je ziel”

Het kan niet altijd goed gaan- rennen voor mezelf

NB: Mijn huid is op deze foto gladder gemaakt met de app Facetune en er zit een filter overheen van instagram. – don’t compare your real life to someone else’s controlled online content

Ik kwam er de afgelopen dagen niet helemaal meer uit met mezelf. Ik heb nergens zin in, lig het liefste de hele dag op bed en ik stouw mezelf het liefst de hele dag vol met chocola. Ik weet wel dat het niet goed is, maar toch is het een makkelijke oplossing. Ik heb namelijk de afgelopen dagen vakkundig geprobeerd om mijn gevoelens weg te drukken. Ik functioneer wel een soort van, maar happy ben ik niet. Mijn lijf doet zeer, mijn schouders zitten vast, er zit druk op mijn borst en ik ben constant misselijk. Tot zover mijn klaagzang.

Daarnaast voel ik me angstig. Ik voel me angstig omdat ik niet met mezelf geconfronteerd wil worden. De afgelopen maanden ben ik helemaal in contact gekomen met mezelf. En dat is prachtig. Alleen daarbij komen ook allemaal nieuwe gevoelens. De afgelopen maanden heb ik mijn eigen verdriet mogen verwerken. Nu ben ik zo ver dat ik soms niet alleen mijn eigen emotie voel, maar ook die van anderen. Ik voel wanneer een persoon frustratie of verdriet met zich meedraagt. En dat is nog wel even een dingetje waar ik de komende tijd mee om moet leren gaan. Het is soms veel, heel veel.

Lees verder “Het kan niet altijd goed gaan- rennen voor mezelf”

Slaapwandelen vs. Leven #ikbenweerthuis

De afgelopen dagen voelde ik me echt even niet helemaal in mijn hum. Ik ben mijn flow echt weer een beetje kwijt. Ik doe de dingen wel die ik moet doen, maar echt happy ben ik niet. Ik ben nu een aantal dagen terug van mijn reis en hoewel mijn lijf het temperatuurverschil (van ongeveer 45 graden naar het koude Hollandse weer) echt even niet grappig vind, heb ik vooral last van een hoofd dat niet helemaal meer meewerkt. De dingen die ik namelijk in de getto’s van Windhoek heb gezien, die moet ik echt even een plekje geven. Ik wil ontzettend veel schrijven over wat ik heb meegemaakt, maar het is net alsof ik de juiste woorden nog niet helemaal kan vinden. Alles moet nog even landen.
Mijn hart is ook langzaamaan weer een beetje op slot geraakt door de dingen die ik heb gezien, waardoor ik weer even heel weinig voel. Misschien gaat mijn hart nog huilen wanneer ik hier weer helemaal aangekomen ben, en komt alles in kleine stukjes, wanneer de tijd daar is.

De uitzichtloosheid die je voelt van de mensen om je heen als je een tijdje in de getto’s verblijft kan namelijk best pittig zijn. Het overmatige gebruik van alcohol en drugs om je heen die de mensen gebruiken om de leegte tegen te gaan. De dieren die als oud vuil worden behandeld. De kindjes die in oude vodjes lopen. En bovenal het overleven. Het overleven in een omgeving die keihard is, ten koste van alles. Het moreel besef vervaagt, als je opgroeit in een omgeving waar je moet overleven voor een fatsoenlijke maaltijd. De hardheid van deze wereld in het algemeen. Dit alles bij elkaar zorgde er ook langzaamaan weer voor dat het contact met mezelf weer een beetje kwijtraakte. Mijn tere westerse zieltje was blijkbaar nog niet tegen alles opgewassen, en zocht naar een manier om met alles om te kunnen gaan.

Lees verder “Slaapwandelen vs. Leven #ikbenweerthuis”

Ongezonde copingstijlen veranderen #maarhoedan?

Iedereen heeft ze wel, van die slechte gewoonten waarvan je eigenlijk wel weet dat ze niet helemaal goed voor je zijn. Maar och, wat zijn ze fijn om even niet te hoeven voelen. Net even teveel koffie drinken, blowtje of sigaretje erbij. Een hele dag netflixen, terwijl je ook net zo goed wat dingen in huis gedaan wou hebben. Of misschien heb wel last van schadelijkere gewoontes bij momenten van stress of emotie, zoals teveel drinken, of jezelf verliezen in het eten van ongezond voedsel. Dat het niet gezond is weten we allemaal, en misschien zou je het zelf graag ook wel anders zien. Maar hoe buig dit gedrag nou om in gezonde gewoontes?

Ik heb ze ook, en op momenten dat het slechter gaat, krijgen de slechtere gewoonten meer de overhand. Urenlang series of youtube kijken, terwijl ik heus wel weet dat het me niet gelukkig maakt. Doelloos op de bank liggen de hele dag. Teveel eten. Het gaf me een tijdelijk gevoel van opvulling, en achteraf voelde ik me alleen maar rotter. Toen ik langzaam uit de depressie kwam gekropen heb ik mezelf bij alles wat ik deed afgevraagd: maakt dit me écht gelukkig? Bij veel dingen die ik op dat moment deed had ik als antwoord een duidelijke Nee. Tijd om te veranderen dus.

Lees verder “Ongezonde copingstijlen veranderen #maarhoedan?”