Mijn eerste keer: Osho Dynamic Meditation, een gevecht met mijn ego

Om mezelf uit de depressie te helpen onderneem ik dingen die me hierbij kunnen helpen en die soms een beetje (veel) uit mijn comfortzone zijn. Ik probeer mezelf te blijven prikkelen zodat ik nieuwe impulsen krijg en meer zin krijg in het leven. In deze reeks artikelen ‘De eerste keer’ vertel ik hoe het was om voor de eerste keer een bepaalde activiteit te ondernemen. Zodat jij het ook kunt gaan doen!

Een tijdje geleden heb ik de documentaire over de Bhagwan (‘Wild Wild Country’) op Netflix gekeken. De commune intrigeerde me al langere tijd. Het leek zo mooi, een commune oprichten die opgericht en draait vanuit liefde. In de documentaire zie je de opkomst en ook de ondergang van deze commune. Osho stelt dat als je vanuit deze onvoorwaardelijke liefde wil leven, je eerst je oude pijnen moeten verwerken. Osho heeft verschillende soorten meditaties ontwikkeld om hierbij te komen, eentje daarvan is de Dynamic Meditation. Zit wat in, denk ik. Soms, na al het huilen, kan ik namelijk weer eens lachen, en voel ik mij lichter. Zo is het zaadje gepland om ook eens mee te gaan doen aan een Dynamic Meditation.

Bij deze meditatie ga je vijf verschillende stadia door. In het eerste stadium ga je chaotisch ademen. Bij het tweede stadium ga je alles eruit gooien. Maar dan ook echt alles. Schreeuwen, slaan tegen de muren, krijsen, alles is geoorloofd. Bij het derde stadium ga je springen en de klank ‘oeh’ roepen. Bij het vierde stadium blijf je stilstaan. Het vijfde stadium ga je dansen, en vier je feest. Het is tijdens de gehele meditatie de bedoeling dat je je ogen dichthoud of zelfs een blinddoek draagt, zodat je al je energie voor jezelf houdt.

Het is echt compleet uit mijn comfortzone, en daarom perfect om eens te gaan proberen.

Ik google eens op Dynamic meditation, maar kom erachter dat de meeste in de randstad gehouden worden. Ik zie het op dat moment nog niet zitten om zo ver te reizen. Het OV, de drukte, de prikkels, en de mensen zijn nog teveel. Autorijden gaat op dat moment ook nog niet echt langer dan kleine stukjes. Ik laat het idee voor nu dus even los, en vertrouw erop dat wanneer de tijd daar is, ik het wel weer ga tegenkomen. Een aantal maanden later scroll ik eens door Facebook en zie daar: er wordt op 29 december een Dynamic Meditation gehouden in Leeuwarden, de plaats waar ik woon. Deze is voor mij.

Ga ik dit echt doen?

Ik vind het erg spannend, maar ik schrijf me in. Wat zal ik allemaal gaan tegenkomen? In de documentaire over de Bhagwan ziet het er namelijk allemaal nogal chaotisch uit. Zal ik ook helemaal zo los moeten gaan? Ik probeer mijn gedachten een halt toe te roepen en tegen mezelf te zeggen: Laat het allemaal maar over je heen komen. Je ziet het dan wel. Je zal vast niet de enige zijn die misschien emotioneel wordt.

De dag van de meditatie is aangebroken. De meeste deelnemers zijn er al, en zitten rustig op een meditatiekussentje in een kringetje. Er zijn veel verschillende mensen, van jong tot oud, wel meer vrouwen dan mannen. We krijgen een uitleg over wat de vijf verschillende fases precies inhouden. De vrouw tegenover mij steekt haar hand op ‘Ik weet nou eigenlijk niet precies waar ik me voor heb ingeschreven hoor’ roept ze verbaast. Ik voel je in deze mevrouw.

Vlak voor dat we gaan beginnen ren ik nog even naar het toilet. Niet zozeer om te plassen, maar om even te bedenken of dit echt is wat ik wil. De afgelopen maanden ben ik dichter bij mijn gevoel gekomen en vanuit dat gevoel gaan er steeds meer dingen vanzelf. Ja dus. Ik ga het doen. Dezelfde vrouw die haar hand opstak kom ik nog tegen in het toilet. Ik spreek haar nog wat moed in ‘Nou we gaan er maar voor he’. Hoewel ik niet weet of ik het meer tegen haar zeg of tegen mezelf.

De meditatie

We beginnen de meditatie met het chaotisch ademen. Soms let ik nog onbewust een beetje op de groepsgenoten. Maar ik probeer zoveel mogelijk mijn ogen dicht te houden. Al snel volgt het tweede gedeelte, waarin je dus helemaal los mag gaan. Een vrouw die de meditatie al een keer eerder had gedaan zei dat je op een gegeven moment niet meer door hebt wat de andere personen doen, en dat dit juist ook de kracht is.

Al snel hoor ik de mensen om mij heen al schreeuwen en krijsen. Ga ik dit ook doen? Zonder erover na te denken komen de eerste zware klanken al uit mijn mond. Ik sla tegen de muren, alle frustratie mag eruit. Het geschreeuw en geraas van de andere deelnemers verstompt soms zelfs eventjes zoals voorspelt, omdat ik zo in mijn eigen wereld zit. Ik zit nog wel in een soort constant gevecht met mezelf. Ik kan bijna niet geloven dat ik dit aan het doen ben. Mijn ego is heel hard aan het protesteren.

Na de fase van het schreeuwen en losgaan volgt de fase van het springen en ‘oeh’ roepen. Dit gaat ook vanzelf. Er komt een soort kracht los, waardoor ik achtereen 10 minuten in de lucht sta te springen. Misschien komt het door de groepsdynamiek, want ondanks dat ik pijn aan mijn kuiten krijg en buiten adem raak, kan ik gewoon doorgaan. De andere fases, die van het stilstaan en dansen volgen. Ik weet op dat moment nog niet precies wat het met me gedaan heeft, maar lichter voel ik mij in elk geval al wel. Bedruipt van het zweet neem ik afscheid van de groep en bedank degene die de groep heeft geleid deze dag.

Een gevecht met mijn ego

De dagen erna zit ik nog in een constant gevecht met mezelf, of nou ja, met mijn ego. Ik kan bijna niet geloven dat ik dit heb gedaan. Met enerzijds een stem die zegt ‘je bent niet goed snik dat je dat gedaan hebt’ en anderzijds een stem ‘ik ben zo tros op je dat je dit gedaan hebt’.

En waar ik ook verbaasd over ben is dat er nog zoveel kracht in mijn schuilt. Ik ben namelijk bijna nooit boos. Ik vind dat erg moeilijk, zoals vast wel meer mensen dat moeilijk vinden om te uiten. Maar het is er natuurlijk wel, ergens diep van binnen. Door de meditatie te doen is er een soort energie losgekomen. Ik heb een beetje contact kunnen maken met de boosheid die in mijn lijf opgeslagen ligt. Er wordt een compleet nieuwe balans gevonden in de dagen die volgen.

Al met al heeft het me veel gebracht. Ik voel me letterlijk iets lichter. Een aantal dagen na de meditatie heb ik rustig aan het hardlopen weer opgepakt. Of dit een direct resultaat is van de meditatie weet ik niet, maar krachtiger voel ik mij in elk geval wel, en dat is me erg dierbaar. Hoewel ik vroeger ‘moest’ hardlopen (een precies aantal km, een precies aantal calorieën, doodvermoeiend) gaat het nu gewoon vanzelf. Ik trek mijn schoenen aan wanneer ik er zin in heb en ren een rondje. Hierin kan ik mijn boosheid kwijt.

Ik denk dat als iedereen dit periodiek eens zou doen, we veel meer in contact zouden staan met ons gevoel. Ik kijk in elk geval uit naar de volgende keer.

Wanneer is de laatste keer geweest dat jij iets nieuws hebt geprobeerd?

Liefs,

Ruth

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s