De ondergang van de neurotische planner in mij: leven vanuit flow

Ik had er al zoveel boeken over gelezen. ‘Leven vanuit flow. De meest natuurlijke staat van leven. Waarin dingen vanzelf gaan’. Goh. Wat verlangde ik daar stiekem naar. Tot dan toe had mijn leven er heel anders uitgezien. Plannen, en nog meer plannen. Agenda’s, kalenders, weekplanners, post-its, alles werd in de strijd gegooid. Alles moet perfect uitgedacht zijn. Jezelf altijd tien stappen voor zijn. En dat is ook niet zo gek, in een maatschappij waarin we over alles controle proberen te houden. Best raar, gezien je niet in de toekomst kunt kijken en je dus nooit precies weet wat je te wachten staat.

Achteraf gezien denk ik dat controle proberen te houden vooral een vorm van schijnveiligheid is. Er valt uiteindelijk best weinig te controleren. Je kunt bepaalde keuzes maken, en daarna gewoon eens kijken wat er zich gaat ontvouwen. En dat is eigenlijk best een fijn gegeven. Meebewegen is zoveel fijner dan keihard te moeten strijden om controle te houden over kleine dingen die eigenlijk helemaal niet relevant zijn. Kost onnodig veel energie. En dat is best wel zonde.

Sinds ik de controle compleet heb moeten loslaten over mijn leven zijn de dingen stukje bij beetje steeds meer als vanzelf gegaan. En daarvoor heb ik eerst kei-hard op mijn bek moeten gaan. In de meest depressieve staat waarin je je kunt bevinden, kun je gewoon even niet zoveel. Je bent compleet overgeleverd aan de hulp van anderen. Het lukt je misschien om een uur vooruit te kijken, en dat is dan even wat het is. Het enige wat je wel kunt doen: de situatie accepteren zoals hij op dat moment is en vooral in het ‘’nu’’ blijven.

Ik heb ook geleerd dat plannen geen enkele zin heeft. De ene dag kun je best wat energie hebben voor een kleine activiteit, om er vervolgens de volgende dag achter te komen dat je weer compleet over je grens bent heengegaan. Hier kon ik mezelf vroeger nog meer voor afstraffen in mijn hoofd (‘zie je nou wel, het is je eigen schuld’). Inmiddels weet ik dat ik met acceptatie veel verder kom. Het is mooi dat ze die dag wel gelukt zijn, en nu geeft mijn lijf en hoofd weer even aan dat ik moet rusten. Is ook oké.

De afgelopen tijd gaan de dingen veel meer als vanzelf in mijn leven. Een mooi voorbeeld van hoe ik deze ‘flow’ ervaar in mijn leven is dat ik door mijn iets krappere financiële situatie geen geld meer had voor yogalessen, en het toch allemaal is goed gekomen. Yoga is namelijk voor mij een ontzettend belangrijk antidepressivum. In het verleden zou ik me hier heel erg druk over kunnen maken. (‘’Hoe zou dit goed komen zonder yoga? Ik heb het nodig!’’- iets in die trant zou ik dan hebben gedacht)  Gelukkig had ik tijdens de depressie geen kracht meer om me hier druk over te maken. Ik probeerde vertrouwen te hebben dat het wel goed zou komen. Al snel kreeg ik voor mijn verjaardag van mijn beste vriendin 10 yogalessen cadeau. Toen deze op waren kwam ik op Social Deal een hele mooie aanbieding om weer ergens tegen een hele fijne prijs yoga te kunnen volgen. Tenslotte kreeg ik ook automatisch steeds meer mensen op mijn pad die yoga beoefenen, zodat we het samen kunnen doen. Ging allemaal vanzelf. Heerlijk.

Sinds ik de controle heb losgelaten en de dingen meer vanzelf gaan, voelt mijn leven voor het eerst als leven. In plaats van overleven.

De fijnere flow die ik ervaar komt ook door het veranderen van gedachtepatronen. Wat je uitstraalt, trek je aan, hier ben ik van overtuigd. Door positiever tegen mijzelf te praten en liever te zijn voor mezelf, trek ik automatisch positievere situaties en mensen aan. Mijn gedachten heb ik leren veranderen door de technieken van Louise Hay. Hier zal ik binnenkort een apart blog voor schrijven.

Af en toe zijn de neurotische planner in mij en degene die alles wil loslaten nog weleens met elkaar in gevecht. Dan moet ik weer even terug naar mezelf gaan en bedenken wat het loslaten me allemaal heeft opgeleverd. En dat is ontzettend veel. Druk maken over kleine dingen is ook zo ontzettend zonde van je tijd. Ga jij later als je oud bent jezelf een schouderklopje geven omdat je alles in je leven zo perfect gepland had? Ik denk het niet. 

Door te mediteren, dicht bij mezelf te blijven en meer mee te bewegen met het leven komen ook de ideeën over wat ik wil meer vanzelf. Mijn hart is gaan spreken, en deze weet prima de weg, zonder daar al te veel moeite voor te hoeven doen.

Wat zou jou het opleveren om de controle meer los te laten?

Liefs,

Ruth

Een gedachte over “De ondergang van de neurotische planner in mij: leven vanuit flow

Laat een reactie achter op Janneke Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s