Volg ”gewoon” je hart!

Het is een veelgehoorde uitspraak ‘volg gewoon je hart’. Dat leek me voorheen wel wat, dat je gewoon je hart kunt gaan volgen en dan de dingen vanzelf gaan. Maar in een wereld vol verwachtingen van jezelf, maar ook van buitenaf, veel onnodige prikkels vanuit Social Media heeft dat hart het maar zwaar te voortduren. Het is in het verdomhoekje geplaatst. Luisteren naar het verstand, dat doen we vooral. Terwijl dat verstand bestaat uit oude conditioneringen en patronen, en het dus zeker niet altijd het beste met ons voor heeft,

Maar hoe laat je dat hart nou uit het verdomhoekje? Daar ben ik de afgelopen tijd hard (haha) mee aan de slag gegaan. Met ‘hart’ zou je in deze zin ook kunnen zeggen intuïtie of onderbuikgevoel. Dat gevoel dat je vertelt wanneer je een situatie of persoon niet helemaal vertrouwd, ook al lijkt alles zo mooi. Het is geen grote afweging, je wéét het gewoon dat het niet klopt. Naar dit onderbuikgevoel zouden we veel vaker moeten luisteren.

Maar dat is dus best wel lastig. Als je net als ik gewend bent om keuzes te maken met je verstand, het liefst 3 boeken leest over een bepaald onderwerp, 2 documentaires kijkt en 5 vrienden om raad belt over een bepaalde kwestie, zul je best hard je best moeten doen om bij dat onderbuikgevoel te komen. Maar het is het waard. Dat beloof ik je.

Je verstand (of ego, of interne criticus, of hoe je het maar wil noemen, dat stemmetje dat je behoedt voor dingen en tegelijkertijd ook je groei belemmert) bestaat uit oude conditioneringen. Is het je eigen stem in je hoofd zie zegt dat je iets niet kan of niet durft? Of is het een ouder van vroeger, of misschien zelfs wel een juf van de basisschool? Het is nuttig om eens te kijken waar dat stemmetje vandaan komt, en of deze wel van jezelf is.

Daarnaast geloof ik ook dat je verstand je belemmert in je groei. Heb je weleens een grandioos idee over wat je zou willen doen in de toekomst? En waarom voer je dat dan niet uit? Omdat na het bedenken van dit grandioze idee een fractie van een seconde later je verstand gaat spreken. En die komt met bezwaren. Dat je het niet kunt. Dat de financiële risico’s te groot zullen zijn. Dat je andere dingen ‘’moet’’ in het leven (je moet eigenlijk helemaal niets trouwens). Dat je bang bent wat andere mensen er van zullen vinden. De lijst met gedachten is eindeloos. Je geest zet de handrem op het idee. En dus volg je je hart maar weer niet.


Maar hoe kun je dan gaan luisteren naar dat hart?

Ik ben dichter bij mijn gevoel gekomen door veel yoga te doen. Ik was het contact met mijn gevoel ook compleet verloren, en dus al helemaal met mijn intuïtie. Door yoga heb ik stukje bij beetje leren voelen. Eerst moest ik een bak ellende door. De vorige burnout/depressie heb ik op proberen te lossen met dat verstand. Dat gaat niet lukken, daar ben ik achter gekomen. Je kunt jezelf niet uit een depressie krijgen door enkel en alleen te praten. Praten helpt, maar daarnaast moet je leren voelen.

Naast yoga ben ik gaan mediteren. Hier schreef ik al eerder een stuk over. Af en toe komen na de meditaties er ineens ideeën in me op, en die voer ik dan uit. Er komt ineens in me op dat ik een oude vriend even wil contacten. Dat ik een bepaalde blog over een bepaald onderwerp ga schrijven (of überhaupt dit blog ben begonnen!) Of dat ik nog even iemand moet bedanken die me ergens bij geholpen heeft. Dit kost me ook allemaal geen enkele moeite, omdat het gewoon gaat vanuit mijn gevoel.

Daarnaast hou ik af en toe eens een stilte dag met mezelf. Dan komen echt de beste ideeën naar boven. Geen telefoon, geen prikkels van buitenaf, alleen mezelf. Ik vermaak mezelf op zo’n dagje met yoga, mediteren, en een beetje in huis dingen opruimen en schoonmaken, gewoon lekker bezig zijn met niet te moeilijke dingen. (je bent dus ook veeeeel productiever zonder al die afleiding). Soms is het niet altijd even leuk wat ik tegen kom, maar dat is ook oke, dat mag er dan ook gewoon zijn. Tranen zijn eigenlijk ook een gewoon een grote schoonmaak van de ziel, waarna ik gelijk weer dichter bij dat hart kom.

Natuurlijk zijn er nog wel bepaalde keuzes in je leven die je misschien niet over één nacht ijs durft of wil nemen (hoewel ik nog steeds van mening ben dat dat gevoel altijd juist is). In dat geval stel ik mijzelf de volgende vraag: ‘Zal deze keuze mijn levenskwaliteit verhogen?’. Daar is je antwoord.

Durf jij je hart te volgen?

Namasté,

Ruth

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s