Let’s talk about: eenzaamheid #personal

Eenzaamheid is niet iets wat alleen voorkomt onder ouderen. In een maatschappij waar het onder jongeren veel draait om een mooi instagram kiekje en het voordoen alsof je leven áltijd op rolletjes verloopt is eenzaamheid aan de orde van de dag. Tijdens de dagbehandeling van mijn depressie was er eigenlijk altijd een gemeenschappelijk deler onder mijn groepsgenoten dat terugkwam tijdens de groepsgesprekken: eenzaamheid. Ik heb er zelf ook heel veel last van gehad. En dat is jammer, in een vol land als deze hoort eigenlijk niemand eenzaam te zijn.

Want ook als je last hebt van depressieve gevoelens en deze in je eentje draagt, zullen deze groeien. Het alleen zijn zorgt vaak dat je in een neerwaartse spiraal raakt. Ik denk dat het uiteindelijk goed is dat je een balans kunt vinden in het alleen zijn en tegelijkertijd ook de warmte van vrienden en familie om je heen. Maar het delen van je gevoelens wanneer je niet helemaal lekker in je vel zit kan er net even voor zorgen dat je minder hard onderuit gaat. Niets fijner dan een heerlijke klaagzang tegen je vrienden of vriend(in) wanneer je een rotdag hebt gehad toch? Het haalt net even dat scherpe randje er vanaf.

Voorjaar 2018

Ik had mijn medicatie afgebouwd na ongeveer twee jaar antidepressiva te hebben geslikt. Ik kon weer functioneren als ‘normaal’. Ik deed rustig aan weer wat werk en deed leuke dingen. Tegelijkertijd knaagde er iets heel hard. En dit hield ik voor mezelf. Bang om weer te moeten ‘zeuren’ bij mijn vrienden. Bang om ze te moeten lastig vallen in hun volle levens. Ze zullen me zien aankomen, dacht ik. Ik heb net twee jaar geprobeerd mezelf eruit te knokken en nu zit ik weer niet goed in mijn vel. Ik besloot het voor mezelf te houden.

Toch ging het eigenlijk helemaal niet zo goed. Ik lachte wel, maar ik voelde niets meer van binnen. Ook als ik in gezelschap van mijn vrienden was deed ik gewoon leuk mee. Hoewel ik het vaak helemaal niet voelde. Het was alsof er een glazen wand tussen mij en de rest stond. En ik wou ook gewoon zelf heel graag dat het goed ging. Ik gooide al mijn tools die ik had geleerd bij de psycholoog in de strijd om mezelf eruit te knokken: dagboekjes bijhouden, hardlopen, gezond eten, G schema’s maken. Maar ik vergat één ding: het delen van mijn gevoelens met de mensen om mij heen.  

Ik had last van het naarste soort eenzaamheid: Je alleen voelen in een groep.

Ik had werkelijk geen idee waar ik met mijn gevoel naar toe moest. Ik wou niet ‘zeuren’. Maar ik miste het schoudertje waarop je kunt uithuilen, de warmte van een knuffel, die cruciaal zijn op dat moment. Ik zakte in de periode steeds verder af totdat ik weer in een depressie zat. En toen ik eenmaal weer op de dagbehandeling zat was ik niet de enige die eenzaam was. Jongvolwassenen, studenten, mensen van middelbare leeftijd. Eenzaamheid kent geen leeftijd.  

Inmiddels heb ik een betere balans gevonden tussen het alleen zijn en de mensen om mij heen. Maar dat heeft even wat voeten in de aarde gehad. Ik woon momenteel alleen, maar ik nodig steeds vaker mensen uit die langskomen bij mij thuis, zodat ik hier ook de gezelligheid heb. Daarnaast hou ik er ook nog wel van om er af en toe alleen op uit te trekken. Een dagje in de natuur zijn of een hele dag bij mijn paard doorbrengen vind ik heerlijk om alleen te doen. Hoewel, echt alleen ben ik nooit. Sinds ik beter in mijn vel zit maak ik ook gewoon graag een praatje met een verkoper, of zeg ik de mensen die ik buiten tegen kom gedag. Scheelt ook al een heleboel.

Ook denk ik dat het uiteindelijk goed is om beste vrienden te worden met jezelf. Maar dat is echt voor latere zorg als je last hebt van depressieve gevoelens. Eerst dat schoudertje opzoeken waar je op kunt uithuilen. Deel je verhaal. Eerst open kaart spelen over hoe het echt met je gaat, en om hulp vragen.

Toen ik eenmaal opener werd in het delen van mijn gevoelens (ook dankzij de stok achter de deur van de dagbehandeling) over hoe het echt met me ging ontving ik ontzettend veel steun van de mensen om mij heen. Ook soms uit onverwachte hoek. Hiervoor heb ik me ontzettend kwetsbaar moeten opstellen. Dat was niet makkelijk, maar het brengt me ontzettend veel. Door kwetsbaar te zijn heb ik een fijn netwerk om me heen kunnen creëren waar ik op terug kan vallen in moeilijkere tijden. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Het maakt me weerbaarder voor de toekomst.

Wat zou jou het opleveren om opener te zijn over hoe het echt met je gaat?

Laten we met z’n allen de wereld een stukje mooier en echter maken.

Liefs,

R.E.

4 gedachtes over “Let’s talk about: eenzaamheid #personal

  1. Wauw super goed dit. Ik kerken dit heel erg.
    Was vroeger nooit eenzaam… maar als het je eenmaal te pakken krijgt kan het heel heftig zijn.
    Ik merk dat het tegenwoordig steeds moeilijker is ECHT contact te krijgen met mensen en een diepere laag in te gaan. Merk dat de maatschappij steeds meer verhard.
    Heb hier veel moeite mee, mis gezelligheid en vertrouwen in het algemeen. Veel mensen die ik spreek, met name ouderen zien een duidelijk verschil ten opzichte van een aantal jaren terug.
    Hoe kan het inderdaad dat je eenzaam bent met zooooveeel mensen om je heen? Heel raar 😊😉

    P.s had je gesproken bij Sy… echt een super blog!

    ❤🌿

    Like

    1. En daarom was het zo tof dat je mij aansprak en gelijk een praatje begon, de wereld heeft dat nodig🤗😘 Ik herken het ook heel erg. Dankjewel! Super leuk dat je bent gaan kijken 😃 liefs

      Like

Laat een reactie achter op Lennaert Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s