To do or not to do: Antidepressiva

#mijnverhaal

Toen ik een tijdje geleden voor de eerste keer depressief raakte stond ik ook voor het dilemma, wel of geen antidepressiva? Die vraag kan ik niet voor je beantwoorden. Ik kan je alleen maar mijn verhaal vertellen. Ik heb zo’n twee jaar antidepressiva geslikt, Sertraline 50 milligram. Toen ik voor het eerst depressief raakte wilde ik zo snel en zo goed mogelijk beter worden. Antidepressiva was daar een onderdeel van.

Het opbouwen van antidepressiva is ronduit kut, dat kan ik je wel vertellen. Hersenschokjes, trillingen, zweten, doge mond, misselijk, onmogelijk veel kunnen eten zonder vol te raken, ik had er allemaal last van. Ook kreeg ik last van suïcide gedachten de eerste twee weken. Dit is een bekende bijwerking van antidepressiva (deze bijwerking is op zijn minst opmerkelijk te noemen als je het mij vraagt). Ik moest geregeld telefonisch contact hebben met mijn behandelaar en ook wou ik tijdens de opbouwfase niet alleen zijn. Na 2 a 3 weken begon ik langzaam op te knappen en begonnen de pillen zijn werk te doen.

Ik had destijds last van paniekaanvallen. Een bezoekje aan de supermarkt zorgde voor een paniekaanval. De prikkels, de geluiden, de mensen, het was teveel. Ik functioneerde niet. De spanningen zorgden ervoor dat ik soms een aantal dagen niet naar buiten durfde. Door de antidepressiva en soms een combinatie met diazepam kon ik dit allemaal weer wel. Ook autorijden was een tijdje een dingetje. Ik heb een keer een paniekaanval in de auto gehad en daarna ben ik een hele tijd heel angstig geweest om auto te rijden. Antidepressiva maakte dit wel weer allemaal mogelijk.

Ook mijn stemming verbeterde door het gebruik. Ik was afgevlakt, maar daardoor niet meer onwijs depressief.

Ik heb laatst een aantal goede vriendinnen gevraagd hoe ik was tijdens het slikken van deze medicatie. Ik vond hun antwoorden best wel heftig.


‘Meestal was je net een zombie. Helemaal afgevlakt. Je was er wel, maar ook weer niet. ‘


‘Je was in elk geval een stuk monotoner. Ook in je spraak en zeker in je emoties.’

Ik heb het zelf nooit zo ervaren gelukkig, ik voelde me wel afgevlakt. Niet heel gelukkig maar ook zeker niet heel depressief.

Hoewel de Sertraline er dus zeker wel voor heeft gezorgd dat ik destijds redelijk normaal kon functioneren, kijk ik met gemengde gevoelens terug op deze periode. Naast de 12 kilo die ik aan kwam, veranderde ik niets aan de basis en kon ik zeker niet bij mijn emoties en gevoel komen. Wanneer autorijden al teveel is, is het naar mijn idee een teken dat het emmertje compleet vol is en er echt een stapje terug moet worden gedaan. Ik had nog steeds het idee er alleen voor te staan.

Meditatie en yoga kwamen later op mijn pad, en uiteindelijk voelde ik me sterk genoeg om de medicatie af te bouwen. Hier heb ik in totaal zo’n vijf maanden over gedaan. Heel langzaam, stapje voor stapje.

Terugval

Heel even ging het goed, tot afgelopen zomer en ik weer depressief raakte. Het zwarte gat en de leegte leken nog dieper dan de vorige keer. Het was verschrikkelijk. Toch had ik door het mediteren net een soort van zelfvertrouwen opgebouwd om het zonder te gaan proberen. Ik wist niet hoe, maar dit was wat ik moest doen.

Er zijn vele, vele momenten geweest waarop ik heb gedacht: geef me maar pillen, of hak desnoods mijn been er maar af, als ik dit maar niet meer hoef te voelen. Het zwarte gat leek eindeloos. Ik voelde niets, ik proefde geen eten, uit bed komen voelde compleet zinloos en de wereld was letterlijk grijs en zwart.

Door me compleet te moeten over leveren aan de hulp van vrienden en te blijven mediteren en yoga te doen kon ik net genoeg afstand nemen van mijn gedachten en doorgaan. Na een tijdje in deze zwarte put te hebben gezeten is er wat losgekomen, en begon ik met janken. Heel veel janken. Ik wist niet dat een mens überhaupt zoveel tranen kon hebben. Toch kon ik er wat positiefs uithalen: je kunt beter verdriet voelen dan helemaal niets. Alles beter dan dat zwarte gat.

De pijn die ik de afgelopen maanden heb mogen verwerken ben ik niet bijgekomen toen ik de antidepressiva slikte. Ook had ik deze keer geen keus dan alles los te moeten laten en me over te leveren aan de hulp van anderen. En het mooie aan dit verhaal is: ik kan inmiddels weer lachen, huilen, boos zijn en intens gelukkig. Dit heb ik de afgelopen jaren niet gevoeld.

Een depressie is naar mijn idee niet alleen ‘maar’ een klinische zieke die kan worden opgelost met het gebruik van een pil. Ik ben geen arts of psychiater, en ik kan alleen maar mijn verhaal vertellen. Er zijn in Nederland 1.1 miljoen antidepressiva gebruikers, terwijl ons landje op plek 14 van meest rijke landen ter wereld staat. Naar mijn idee een grote tegenstrijdigheid. Zegt dit niet iets over de maatschappij waarin wij leven?

Mocht je zelf voor de keuze staan om wel of niet antidepressiva te gaan gebruiken: slaap er alsjeblieft een nachtje over. Zijn er misschien dingen aan de basis die je kunt veranderen? Een stapje terug doen in je hectische leven, dingen meer uitbesteden, een betere routine in je dag en nachtritme, beginnen met mediteren, eerst groepstherapie volgen, of een tijdje bij vrienden of familie wonen?
Oneindige goedbedoelde adviezen van vrienden en familie kun je ook het beste even terzijde schuiven. Bespreekbaar maken is zeker goed (je bent echt niet de enige die deze pillen misschien gaat slikken, schaamte is niet nodig), alleen niemand kan in jouw hoofd kijken en voelen wat jij voelt.

Volg je eigen gevoel.

Namasté,

Ruth

5 gedachtes over “To do or not to do: Antidepressiva

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s