Slaapwandelen vs. Leven #ikbenweerthuis

De afgelopen dagen voelde ik me echt even niet helemaal in mijn hum. Ik ben mijn flow echt weer een beetje kwijt. Ik doe de dingen wel die ik moet doen, maar echt happy ben ik niet. Ik ben nu een aantal dagen terug van mijn reis en hoewel mijn lijf het temperatuurverschil (van ongeveer 45 graden naar het koude Hollandse weer) echt even niet grappig vind, heb ik vooral last van een hoofd dat niet helemaal meer meewerkt. De dingen die ik namelijk in de getto’s van Windhoek heb gezien, die moet ik echt even een plekje geven. Ik wil ontzettend veel schrijven over wat ik heb meegemaakt, maar het is net alsof ik de juiste woorden nog niet helemaal kan vinden. Alles moet nog even landen.
Mijn hart is ook langzaamaan weer een beetje op slot geraakt door de dingen die ik heb gezien, waardoor ik weer even heel weinig voel. Misschien gaat mijn hart nog huilen wanneer ik hier weer helemaal aangekomen ben, en komt alles in kleine stukjes, wanneer de tijd daar is.

De uitzichtloosheid die je voelt van de mensen om je heen als je een tijdje in de getto’s verblijft kan namelijk best pittig zijn. Het overmatige gebruik van alcohol en drugs om je heen die de mensen gebruiken om de leegte tegen te gaan. De dieren die als oud vuil worden behandeld. De kindjes die in oude vodjes lopen. En bovenal het overleven. Het overleven in een omgeving die keihard is, ten koste van alles. Het moreel besef vervaagt, als je opgroeit in een omgeving waar je moet overleven voor een fatsoenlijke maaltijd. De hardheid van deze wereld in het algemeen. Dit alles bij elkaar zorgde er ook langzaamaan weer voor dat het contact met mezelf weer een beetje kwijtraakte. Mijn tere westerse zieltje was blijkbaar nog niet tegen alles opgewassen, en zocht naar een manier om met alles om te kunnen gaan.

Achteraf gezien kan ik er ook veel beter reflecteren op welke momenten ik weer langzaam een beetje mezelf kwijtraakte. Op het moment dat ik in de getto’s verbleef, raakte ik al meer afgestompt. De zwerfhonden en katten, die voorheen mijn hart zouden laten huilen, zag ik niet meer. Het zwerfafval en de troep om mij heen, wat ik voorheen direct zou gaan opruimen, werd gewoon. De uitzichtloosheid en hopeloosheid van de mensen in de getto’s is op sommige plekken voelbaar, waardoor je vanzelf een manier zoekt om je daarvoor af te sluiten. Aan de ene kant mooi, want het is een beschermingsmechanisme, en aan de andere kant ook een beetje zorgwekkend, want het zorgt er letterlijk voor dat je hart op slot raakt. En als die op slot raakt, zorgt dat er bij mij voor dat ik me down voel, en direct alle emoties minder ervaar. Niet alleen de boosheid en verdriet, maar ook de intense blijdschap raken naar de achtergrond. Het is alsof ik letterlijk verstopt raak.

De komende tijd staat voor mij de taak om weer in contact te komen met mezelf. Onderzoeken wat ik echt voel van binnen, en alles er te laten zijn. De afgelopen dagen leefde ik namelijk wel, maar voelde ik ook niet zo heel veel van binnen, en ik had helemaal nergens echt zin in. Ik noem dit voor mezelf een soort van slaaptoestand. Ik ben er wel, maar ik voel niet echt wat er van binnen gebeurt. Ik ben dan geneigd om te vluchten in series kijken en chocola eten of andere doelloze dingen die me niet écht gelukkig maken van binnen. En daarnaast ben ik ook gewoon in de war, want aan de ene kant ben ik heel dankbaar dat ik in een land geboren ben zoals Nederland, en aan de andere kant brengt dit ook ontzettend veel vragen met zich mee. Want wie heeft ooit besloten dat als je in een bepaald land geboren bent je al met 10 nul achter staat in het leven? Zeg het me maar.

En eerlijk? Soms heb ik ook even helemaal geen zin om al die emoties te moeten verwerken. Niets moet natuurlijk, maar ik weet dat ik me zoveel beter voel wanneer ik het wel doe. Want ik weet dat wanneer ik door die emotie heen ben, mezelf weer vind. Mijn pure, positieve ik, die van binnen een geluksgevoel ervaar. Die lééft ipv slaapwandelt. En die hopelijk een stukje licht kan brengen op de plekken waar het zo donker is. Want daarvoor doe ik het.

Liefs,

Ruth

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s