Het kan niet altijd goed gaan- rennen voor mezelf

NB: Mijn huid is op deze foto gladder gemaakt met de app Facetune en er zit een filter overheen van instagram. – don’t compare your real life to someone else’s controlled online content

Ik kwam er de afgelopen dagen niet helemaal meer uit met mezelf. Ik heb nergens zin in, lig het liefste de hele dag op bed en ik stouw mezelf het liefst de hele dag vol met chocola. Ik weet wel dat het niet goed is, maar toch is het een makkelijke oplossing. Ik heb namelijk de afgelopen dagen vakkundig geprobeerd om mijn gevoelens weg te drukken. Ik functioneer wel een soort van, maar happy ben ik niet. Mijn lijf doet zeer, mijn schouders zitten vast, er zit druk op mijn borst en ik ben constant misselijk. Tot zover mijn klaagzang.

Daarnaast voel ik me angstig. Ik voel me angstig omdat ik niet met mezelf geconfronteerd wil worden. De afgelopen maanden ben ik helemaal in contact gekomen met mezelf. En dat is prachtig. Alleen daarbij komen ook allemaal nieuwe gevoelens. De afgelopen maanden heb ik mijn eigen verdriet mogen verwerken. Nu ben ik zo ver dat ik soms niet alleen mijn eigen emotie voel, maar ook die van anderen. Ik voel wanneer een persoon frustratie of verdriet met zich meedraagt. En dat is nog wel even een dingetje waar ik de komende tijd mee om moet leren gaan. Het is soms veel, heel veel.

Ik voel me ook angstig omdat onze westerse maatschappij draait op angst. Ik vind dat moeilijk. Onderweg naar het verkrijgen van meer vergeten we waar het echt om draait in het leven. Angst groeit, en tolerantie verdwijnt. Hoe meer bezittingen je hebt, hoe meer je te verliezen hebt. En daarbij vergeten we dat gewoon al een mens zijn, precies goed zoals we zijn. We hebben niets nodig van buitenaf dat ons gelukkig móet maken.

Ook heb ik last van een schuldgevoel. Enige tijd geleden had ik besloten me niet meer schuldig te voelen over dingen. Het is vaak zinloos. Als je dingen doet vanuit een goede intentie en een goed hart, is er geen reden om je schuldig te voelen. Ik denk ook dat schuldgevoel voornamelijk is aangeleerd vanuit het geloof. Maar toch, daar was het ineens. En waar voel ik me nou precies schuldig om? Ik voel me schuldig omdat ik geboren ben in Nederland, en daarbij al een streepje voor heb op andere landen. Het slaat nergens op dat er kinderen zijn die moeten overleven voor een beetje voedsel en hier in Nederland bijna de helft van de mensen te dik is. Ik probeer het even te laten voor wat het is, maar begrijpen doe ik het verre van.

En hoe meer ik van mezelf ben weggerend de afgelopen dagen, hoe meer ik verwijderd raak van wie ik echt ben van binnen. Ik ben in de afgelopen maanden ontzettend veel gaan voelen, en hierin heb ik nog geen filter gevonden tussen mij en de rest van de wereld. Er zijn momenten geweest waarop ik zoveel zelfliefde had en me zo veilig voelde dat ik kon huilen voor een ander, zonder er woorden aan te hoeven geven. Ik kon van een afstandje naar de emotie kijken, en voelde me compleet veilig van binnen. Het was heel bijzonder.

‘But why do you cry?’ my friend asked

‘For those who can’t’ I said.

Ik weet dus in elk geval waar ik weer naar terug wil. Gister besefte ik me dat het ook niet heel gek is dat ik weer ‘terugval’ in mijn oude copingstijlen. Ik ben mijn hele leven gewend geweest om te vluchten voor mijn eigen gevoel. Om te leven vanuit mijn hoofd, in plaats van mijn hart. Maar ik weet inmiddels óók hoe fijn en mooi het is om te leven vanuit mijn gevoel, en vanuit daar mijn koers te varen.

Terug naar mezelf dus. Alles er te laten zijn wat ik tegen kom, of het nou leuk is of niet. En heel veel rust nemen. Terug naar een staat van Zijn, die ik af en toe al heb mogen ervaren. In deze staat van Zijn maakte het niet uit wat voor gekkigheid er in de wereld om mij heen gebeurde, want ik wist dat het compleet veilig was van binnen. Dat het niet uitmaakte of de zon buiten wel of niet scheen, omdat de zon scheen van binnen.

Om daar rustig aan weer te komen hou ik vandaag een stiltedag, en sluit ik mezelf even helemaal af voor prikkels van buitenaf. Geen telefoon, geen tv, alleen mezelf. Een beetje schrijven, een beetje yoga, en alles maar te laten zijn. Mijn complimentendagboekje ligt klaar, en hier schrijf ik dingen in zoals ‘ik heb mijn tanden gepoetst’, en ‘ik heb een lekker kopje thee voor mezelf gezet’. Want uit mijn depressies heb ik geleerd vooral heel erg lief te zijn voor mezelf. Soms ben ik ook weleens bang om weer met mezelf te moeten zijn. Bang voor wat komen gaat. Maar ik weet ook dat angst een slechte raadgever is, en ik me niet wil laten leiden door angst. (En grappig toch eigenlijk, dat ik zonder probleem in mijn eentje door Afrika reis, maar een dagje met mezelf moeten zijn ho maar- de ironie!)


‘The brave man is not who does not feel afraid, but he who conquers that fear’- Nelson Mandela

Namasté,

Ruth

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s