Met een ademdag naar het diepste van je ziel

#weereenstukjelichter

Heb je nou ayahuasca nodig om naar de krochten van je ziel te gaan? Ik dacht dus altijd van wel. Maar niets is minder waar. Met je eigen adem kun je ook ver komen. Heel ver. Hoe? Tijdens een ademdag van de vrouwen met LEF, het bedrijf van de mooie Esmeralda en Anselma.

Tijdens mijn depressie las ik veel, en zo ook toevallig het boek van Esmeralda ‘Het is kennelijk zo bedoeld’. Een prachtig, inspirerend verhaal over de flow van haar leven. Op dat moment wist ik nog niet echt wat het voor me kon betekenen, maar een inspirerend verhaal vond ik het in elk geval wel. In het boek wordt ook het bedrijf van Esmeralda en Anselma genoemd, vrouwen met LEF. Ik ging het bedrijf volgen via instagram en zag al snel dat er een ademdag werd georganiseerd. Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en Esmeralda te mailen met mijn verhaal. Zo van, dit is mijn situatie, mag ik meedoen? Het mocht. Het had zo moeten zijn. De ademdag kwam precies op de juiste tijd, op het juiste moment. Afgelopen goede Vrijdag was het zo ver, ik vertrok vanuit het hoge noorden naar de mooie locatie in Noordwijkerhout. Het was een stukje rijden vanuit Friesland, maar ik voelde aan alles dat dit een bijzondere dag zou gaan worden.

Met een lichte spanning kom ik aan op de locatie, waar ik openlijk wordt ontvangen door Anselma. Verschillende vrouwen van verschillende leeftijden stellen zich aan elkaar voor. De één heeft geen enkele ervaring met het spirituele, bij de ander is het meer een onderdeel van het dagelijkse leven. En toch, blijkbaar hebben we allemaal iets in ons wat ons hier samen brengt op deze dag. We willen allemaal graag aan de slag met stukjes die we mogen helen op een diepere laag.

Stukjes van onze eigen bagger in ons hart, waar wel even de bezem doorheen mag, zeg maar.

Daar gaan we dan.

Na een uitleg over wat we gaan doen deze dag volgt het koppelen aan een maatje. De ene persoon neemt plaats op een matras, de ander begeleid. Daar beginnen de deelnemers die op het matras liggen aan de eerste ademsessie. Simultaan wordt er geademd, wat al gauw een kracht en verbondenheid geeft, waardoor de eerste laagjes van het bewustzijn al loskomen. Mijn maatje die als eerste mag krijgt al snel ontzettend veel kramp in haar armen. Ik probeer met mijn warmte en aanwezigheid haar erdoorheen te loodsen. Verderop op de andere matrasjes wordt er op allerlei verschillende manier in het onderbewustzijn gedoken. Bij de ene deelnemer uit zich dit heel erg in lichamelijke bewegingen, alsof er letterlijk spanningen uit het lijf worden gegooid. Bij de ander zijn het meer emoties die de boventoon voeren. Dat er iets gebeurt in iedere deelnemer is in elk geval wel duidelijk.

Tijdens het begeleiden krijg ik het zelf ook een beetje moeilijk. Doordat ik zo dicht bij mijn gevoel ben gekomen de afgelopen tijd voel ik soms ook heel erg de spanning en het verdriet van andere mensen. Er mag bij ons allemaal iets loskomen vandaag, en dat is te voelen. Deze gevoeligheid van mijzelf is erg mooi, alleen ik ben nog een beetje zoekende in hoe ik dit het beste kan kanaliseren. Soms voel ik het nog voordat mensen het zelf mogen voelen. Anselma ziet dat ik aan het struggelen ben met mijn emotie en neemt het even van me over, zodat ik even een momentje voor mezelf buiten kan nemen om mijn tranen te ventileren. Het voelt ontzettend fijn dat er zulke ervaren begeleiders bij zijn, die hier oog voor hebben. Het maakt dat ik me compleet op mijn gemak voel ondanks alle hevigheid van de emoties om mij heen.

Langzaamaan komt mijn maatje uit haar ademsessie. De kramp in haar armen laat los, en de blik op haar gezicht is meer ontspannen. We gaan samen even buiten zitten om bij te komen. Ik ben echt onwijs trots op haar. Je moet het toch maar even doen. Iets totaal uit je comfortzone, in een groep met onbekende mensen. Ik vind het enorm krachtig. Het duurt even voordat de deelnemers die de eerste ronde mochten weer zijn geland. Ik verbaas me er ook over hoe krachtig de werking van onze adem is. Hoe ver en hoe diep je in jezelf kunt komen, met alleen je adem als tool. En daarnaast voelt het ook weer heel veilig, omdat jezelf degene bent die ademt, en je er dus ook ter allen tijden weer ‘uit’ kunt gaan.

En nu mag ik.

Na even bijgekomen te zijn is het nu mijn beurt. En om eerlijk te zijn, vind ik het best wel spannend.  Omdat ik weet dat ik weleens heel diep in mezelf zou kunnen gaan, want ik voel dat ik eraan toe ben. Deze dag kwam niets voor niets op mijn pad, dat weet ik zeker. Ik heb het gevoel dat ik de afgelopen maanden al redelijk mijn eigen trauma’s uit het verleden heb mogen opruimen, en dat nu die van de familie aan de beurt zijn. Want daar zit zeker ook nog wel wat bagger dat opgeruimd mag worden.


Met de mantra ”Je krijgt precies wat je aan kunt” in mijn hoofd, ga ik ervoor.

En dan start mijn ademsessie. Er volgt al snel een toestand waarin er geen gedachtes meer zijn, alleen een staat van Zijn, met beelden die naar voren komen. Ik zie beelden van mijn moeder uit haar jeugd, ik zie haar paardrijden door de bossen rondom haar huis waar ze is opgegroeid. Ook voel ik dat het zeker niet altijd leuk en fijn was. Er is veel ruzie, angst en pijn. Het voelt in elk geval niet veilig. Ik moet erg huilen, want het doet me veel verdriet, al die pijn.

En tegelijkertijd voel ik ook een soort van extreme extase van geluk en berusting. Dat ik me nergens zorgen over hoef te maken, want ik word beschermd en in de goede richting geduwd. Dat gevoel is ontzettend mooi en erg sterk. Ik krijg door dat wanneer ik blijf luisteren naar wat mijn hart te zeggen heeft, ik weleens grote dingen zou kunnen gaan doen. Dat als ik meer in de staat van ‘no-mind’ kom waarin ik af ent toe al eens verblijf door middel van meditatie, de goede dingen zich als vanzelf op mijn pad zullen ontvouwen.

Heel langzaam kom ik weer terug in de zaal. Na deze ademsessie volgt een fijne lunch, waar we even rustig kunnen gaan zitten. Bij de ene deelnemer komen er tranen omhoog, en de ander trekt zich even terug. Het is allemaal goed. Bij mij komt er een ontzettende woede naar boven. Ik vraag Esmeralda of ze mij wil helpen om deze boosheid te uiten, want dit is een emotie die ik nog erg lastig vind. Zonde, want er zit erg veel vuur en kracht in deze emotie, wat er gewoon mag zijn. Samen gaan we lekker buiten staan schreeuwen. Heerlijk, het lucht me op.

In de middag volgt er nog een gezamenlijke ademsessie. Hier volgen ook de bezwaren van de groep. Niet iedereen heeft zin in nog een ronde. Hier is het vooral het ego dat protesteert, want je bent er zelf bij hoe ver je gaat. Ook ik zit even in twijfel. Al die pijn en verdriet, wil ik dat nog wel een keer? Ja. Want ik weet dat het me verder gaat helpen. En ondanks de bezwaren gaat iedereen er toch maar weer mooi voor. En wat er tijdens deze ronde gebeurt, is moeilijk te omschrijven.

Nog dieper? Ja.

Aan mijn geestesoog verschijnt namelijk een beeld van mij als foetus, en met het intense gevoel dat het toen al niet veilig voor me was, terwijl mijn mooie ziel alleen maar licht en liefde aan het gezin wou geven waarin ik geboren werd. Ik wil wel huilen, maar het lukt me niet meer. De pijn die ik voel is immens en overweldigend. Ik krul mezelf op onder mijn meegebrachte dekentje. Ik voel me angstig en alleen. Esmeralda komt bij me liggen, met een soort moederlijke liefde waarbij ik me eindelijk veilig genoeg voel om alles eruit te gooien. Ik laat alles gaan, als een gewond dier dat net haar jong verloren is.

Na deze intense sessie komen we allemaal bij elkaar om de dag af te sluiten. Ik voel me lichter. En leeg. Kapot. Alsof ik twee dagen achter elkaar op stap ben geweest en allerlei geestverruimende middelen heb gehad. Tegelijkertijd ben ik ontzettend enthousiast over wat je met deze ademtechniek allemaal zelf kunt bereiken. En wat me ook altijd opvalt aan dit soort dagen is de openheid van iedereen naar elkaar. Je kent elkaar niet, en toch voel je direct een soort van verbondenheid. Je gaat samen een avontuur aan.


Een avontuur dat een stukje berusting en lichtheid kan geven voor de richting van je leven.


Naderhand voel ik dat er weer iets is veranderd in mij. Het is de nu de dag erna terwijl ik dit schrijf, en hoewel ik compleet overprikkeld ben en naar de radio luisteren al teveel is, voel ik een soort rust. Ik keek een beetje op tegen de dag erna, maar ik weet dat het niet nodig is, als ik maar heel goed voor mezelf blijf zorgen. Vandaag heb ik de hele middag zitten mediteren bij mijn paard in de wei met het zonnetje op mijn bol. Ik voel een soort kalmte over me heen. Als ik gewoon de dingen blijf doen de mijn hart me vertellen die ik moet doen, dan komt het wel goed voor me. En soit, dan zijn het misschien maar dingen die het gros van de wereld niet gaat begrijpen, ik weet dat het goed zit.

Geschreven vanuit liefde,

Liefs,

Ruth

Ps. Meer willen weten over dit bijzondere bedrijf van Anselma en Esmeralda en het werk wat zij doen? Kijk vooral eens op de website:
www.vrouwenmetlef.nu

5 gedachtes over “Met een ademdag naar het diepste van je ziel

  1. Lieve Ruth,

    Wat een prachtig verhaal! Ik heb het zitten lezen met tranen in mijn ogen! Je schrijft heel beeldend, alsof ik er zelf bij was! Wat ben je toch een krachtige vrouw! Heb enorm veel respect voor je! Kan je die ademtechniek ook thuis toepassen, op moeilijke momenten?

    Liefs en knuffel

    Geliked door 1 persoon

    1. Dankjewel!! Super lief! Ik denk dat als je de ademtechniek op een juiste manier leert dit best weleens zou kunnen. Het haalt je direct uit je hoofd en dat is heel fijn. Hoewel de groepssetting ook wel veel steun kan geven. Veel liefs X

      Like

  2. Wauw, wat heftig en intens zeg. En wat heb je het mooi en boeiend geschreven. Heel fijn dat je nu toch een rust ervaart. Dapper hoor, je gaat er dwars doorheen! En moet je eens zien hoe onwijs sterk je daar uitkomt meid. Respect! ❤️

    Like

Laat een reactie achter op Anoniem Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s