Help, de paniekaanvallen zijn terug

#hellomyoldfriend

Met een beklemmend gevoel op mijn borst word ik wakker. Zit er een olifant op mijn borst of ga ik dood? Het laatste is natuurlijk het meest aannemelijk. Ik probeer zo goed als het gaat op te staan. Ik heb rillingen en voel me misselijk. Mijn hart gaat zo snel dat ik het niet kan bijhouden. Zie je nou wel, ik krijg een hartaanval. Er zijn vast weleens meer jonge mensen die een hartaanval hebben gehad toch? Het einde is in elk geval nabij. Ze kunnen me afvoeren, het is gedaan met me.

Een tijd lang had ik er last van, paniekaanvallen. Paniekaanvallen omdat ik dacht dat ik dood zou gaan, of zou doordraaien en he-le-maal gek zou worden en de controle zou verliezen. Een lange tijd had ik er ook geen last van. Ik was echt bijna vergeten hoe ontzettend akelig en overwhelming ze kunnen zijn. Maar opeens, na een periode van spanning en stress (ik zit middenin een verhuizing en heb een beetje moeite met alle veranderingen) waren ze daar weer. Zou de paniek me misschien iets proberen te vertellen?

Terug naar vanochtend. Ik probeer op te staan en te mediteren. Mijn gedachten gieren door mijn hoofd. Ik probeer mezelf te kalmeren met positieve affirmaties zoals ‘Ik ben veilig’. Ik zeg het oneindig veel achter elkaar. Werkt niet. Dan maar de yogamat op. Ik ga liggen in een rustgevende houding, maar ik ben er te onrustig voor. Mijn hart raast maar door en zo ook mijn gedachten. Godver, niks werkt ook. Ik trek alles uit de kast wat ik mezelf heb aangeleerd de afgelopen tijd, en toch lijkt even niks te werken.

Rennen dan maar. Rennen is de afgelopen tijd echt een uitlaatklep voor me geworden. Wanneer ik boosheid voel, hup, schoenen aan en rennen. Het zorgt ervoor dat ik direct weer beter in mijn lijf kom, en ik letterlijk mijn kop leeg kan rennen. Ik ren en ik ren. Het zorgt ervoor dat ik even iets minder aan mijn paniek denk. Zo goed als het gaat probeer ik op te letten hoe ik mijn voeten neerzet. Links, rechts, links, rechts, links, rechts. Wanneer de paniekgedachten weer terug komt trek ik een sprint. Mijn hoofd wordt al ietsje leger.

Bij een molen onderweg stop ik even om uit te rusten. Ik trek mijn schoenen uit en ga liggen met mijn voetjes in het gras. De afgelopen tijd is het devies van mijn yogadocent en shiatsu therapeut: aarden, aarden, aarden. Met beide benen op de grond blijven staan, want hier in het moment is het veilig. Dus als het even kan doe ik mijn schoenen uit en loop ik zoveel mogelijk op blote voeten.

En daar bij de molen gebeurt er iets geks. Mijn lijf voelt niet als de mijne. Ik voel mijn voeten in het gras, maar ook weer niet. He? Van wie is dit lichaam? Is dit die van mij? Ik steek mijn voeten in het dichtstbijzijnde slootje, misschien werkt dat. Ook het water voel ik niet echt. Ik sta op en stamp met mijn voeten op de grond, wat eigenlijk altijd wel werkt om weer in het moment te komen. Maar ook dit voelt anders dan normaal. Wat is hier toch allemaal aan de hand? Van wie is dit rare alien lijf?

Dissociaties

Dissociatie, daar is mijn andere grote vriend. Had ik ook al een lange tijd niet meer gehad. Het is een heel vreemd gevoel. Alsof jouw lijf niet helemaal meer als de jouwe voelt. Alsof je er niet meer helemaal ‘in’ zit. Vroeger raakte ik hier he-le-maal van over de rooie en van in paniek, omdat het echt een Heel.Naar.Gevoel is. Omdat ik inmiddels vaker met dit bijltje heb gehad probeer ik er niet teveel waarde aan te hechten en het er gewoon maar eventjes te laten zijn. Fijn is het in elk geval niet echt.

Eenmaal terug ‘thuis’ (ik ben momenteel op een huis inclusief huisdieren aan het passen) bedenk ik me dat het een goed idee zou zijn als ik even naar de buren ga om me voor te stellen. In het verleden sloot ik mezelf helemaal op als ik paniek had maar ik heb gemerkt dat deze dan alleen maar groeit. Sociaal contact helpt. Want als ik een gewoon gesprekje kan voeren over koetjes en kalfjes ga ik misschien toch niet dood vandaag.

Het gesprekje lukt en de paniek ebt een beetje weg. Wat ik in normale toestand leuk vind, voelt nu als een enorme overwinning. Ik neem even rust en luister naar een geleide meditatie gericht op anxiety met een hond op mijn schoot. In de avond rij ik nog eventjes naar een vriendin en ineens concludeer ik dat de paniek weg is. He? Heb ik me daar nou zo druk om gemaakt de hele dag? Ik snap er echt helemaal niks meer van. Wat kunnen je hersens je voor de gek houden. Mijn lijf voelt gespannen aan en doet een beetje zeer, maar verder voel ik me best wel weer okey. Op de groepsapp met mijn voormalig therapiegenootjes ventileer ik nog even wat er allemaal gebeurd is vandaag. Het is fijn om alles even met ze te kunnen bespreken.

Janken en bijkomen na de paniekaanval. Na de paniek komen er altijd tranen, die er mogen zijn. Hoe fijn is het dat je dan gezelschap hebt van een viervoeter?!

En hoe ontzettend irritant die rottige paniekaanvallen ook zijn, ze proberen me in elk geval iets te vertellen. Of ik dat nou leuk vind of niet. De komende dagen ga ik werken aan de acceptatie van de paniekaanvallen. Omarmen in plaats van tegen strijden. En vooral heel erg luisteren naar de achterliggende boodschap: je doet maar even een stapje terug. Of je dat nou leuk vindt of niet.

Omdat ik al wat vaker met dit bijltje heb gehakt, heb ik hieronder wat tips opgeschreven. Hopelijk heb je er wat aan.

Mijn tips bij paniek

- Bel een vriend(in). Of nee, beter nog, facetime diegene. Praat 
erover en maak er een grapje van. Het is toch ook eigenlijk heel
raar dat je hoofd denkt dat je doodgaat terwijl je
waarschijnlijk op de bank ligt en compleet veilig bent? Maak
het luchtiger voor jezelf.

- Dans! Deze tip heb ik van Marissa Klouwer. Zet een muziekje op
en ga dansen op je favoriete muziek, zo debiel mogelijk.

- En als je daar niet de mogelijkheid toe hebt: doe squats, totdat
je niet meer kunt. Geef jezelf een hoog doel, zoals 50 achter elkaar.
Zo kom je direct uit je hoofd. En je werkt gelijk aan je bootay.
Wat wil je nog meer? (mijn billen groeien de afgelopen tijd
met de dag- ieder nadeel heb z’n voordeel!)

- Doe alles met volledige aandacht. Doe een simpel taakje wat je
met je handen kunt doen. Ga de afwas doen of de was, en voel alles
wat je doet met je handen.

- En als je net zoals ik van rennen houd: ren, ren, ren. Zo hard
als je kunt. Zo ervaar je gelijk weer dat dat hart van jou echt wel
tegen een stootje kan.

- Zet jezelf onder een wisseldouche: warm/koud/warm/koud en
daag jezelf uit om wat langer onder die koude straal te gaan staan.
Beeld jezelf in dat je de nieuwe Wim Hof bent. En lach vooral een
beetje om jezelf als je dit doet.

- Acceptatie werkt beter dan ertegen vechten. De paniekaanval
komt toch wel, dus kun je het maar beter even over je heen laten
komen. Er kei-hard tegen strijden in je hoofd kost nog meer energie.
(Dit vergeet ik zelf ook nog weleens.)

En na de paniek

 - Reflecteer en zoek hulp. Waar komt de paniek vandaan? Onderzoek 
dit voor jezelf. Ik ben geen expert, maar voor mij geven mijn 
paniekaanvallen aan dat het emmertje een beetje vol is. Waar kun
jij een stapje terug doen? Dit kan namelijk al-tijd. Maak van 
jezelf nummer 1 prioriteit, jij bent de belangrijkste. Eerst even 
heel goed voor jezelf zorgen. 

- Luister naar geleide meditaties en mantra’s op Youtube. Ik vind 
de stem van Louise Hay en gezongen mantra’s heerlijk kalmerend 
om naar te luisteren. Zoek voor jou uit wat voor jou een kalmerend 
muziekje is en luister hiernaar. 

- Blijf de dagelijkse dingen gewoon doen en ervaar dat je compleet 
veilig bent. Blijf dit herhalen tegen jezelf in je hoofd. Misschien 
even niet naar de meest drukke concertzalen, zoek een goede middenweg 
voor jezelf in wat je wel en niet aan kunt. Schop jezelf niet verrot 
omdat hectische plekken even niet meer chill voelen, maar sluit 
jezelf ook zeker niet af van de dagelijks bezigheden. Balance is key.  

Heb jij weleens een paniekaanval gehad of een dissociatie gevoel? Weet in elk geval dat je niet de enige bent!

Heel veel liefs,

Ruth

Een gedachte over “Help, de paniekaanvallen zijn terug

  1. Waaauw, prachtig omschreven. Ontzettend tof dat je dit bespreekbaar maakt en dan ook nog van die mooie tips geeft. Goed bezig Ruth!

    En je mag alllltijddd ventileren ❤

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s