Help, de paniekaanvallen zijn terug

#hellomyoldfriend

Met een beklemmend gevoel op mijn borst word ik wakker. Zit er een olifant op mijn borst of ga ik dood? Het laatste is natuurlijk het meest aannemelijk. Ik probeer zo goed als het gaat op te staan. Ik heb rillingen en voel me misselijk. Mijn hart gaat zo snel dat ik het niet kan bijhouden. Zie je nou wel, ik krijg een hartaanval. Er zijn vast weleens meer jonge mensen die een hartaanval hebben gehad toch? Het einde is in elk geval nabij. Ze kunnen me afvoeren, het is gedaan met me.

Een tijd lang had ik er last van, paniekaanvallen. Paniekaanvallen omdat ik dacht dat ik dood zou gaan, of zou doordraaien en he-le-maal gek zou worden en de controle zou verliezen. Een lange tijd had ik er ook geen last van. Ik was echt bijna vergeten hoe ontzettend akelig en overwhelming ze kunnen zijn. Maar opeens, na een periode van spanning en stress (ik zit middenin een verhuizing en heb een beetje moeite met alle veranderingen) waren ze daar weer. Zou de paniek me misschien iets proberen te vertellen?

Terug naar vanochtend. Ik probeer op te staan en te mediteren. Mijn gedachten gieren door mijn hoofd. Ik probeer mezelf te kalmeren met positieve affirmaties zoals ‘Ik ben veilig’. Ik zeg het oneindig veel achter elkaar. Werkt niet. Dan maar de yogamat op. Ik ga liggen in een rustgevende houding, maar ik ben er te onrustig voor. Mijn hart raast maar door en zo ook mijn gedachten. Godver, niks werkt ook. Ik trek alles uit de kast wat ik mezelf heb aangeleerd de afgelopen tijd, en toch lijkt even niks te werken.

Lees verder “Help, de paniekaanvallen zijn terug”

(bijna) bij de club van 27

Onderstaand stukje schreef ik een tijd geleden. Ik was nog niet eerder klaar om het te delen, maar het van me af schrijven deed me destijds al heel erg goed. Ik was toentertijd zó depressief dat ik meerdere keren om een opname heb gevraagd. Ik heb deze niet gekregen. Het is tegenwoordig erg lastig om een opname te krijgen. En ben je eenmaal opgenomen in een crisisopvang, dan moet je ook weer zo snel mogelijk weer naar huis. Vroeger had je instellingen waar je een aantal maanden kon verblijven, waar rust en regelmaat werd geboden. Dit had me heerlijk geleken.

Ik heb tijdens mijn depressie een tijdje noodgedwongen bij vrienden moeten wonen, omdat ik niet meer voor mezelf kon zorgen. Door de opvang van de mensen om mij heen heb ik geleerd dat ik er niet alleen voor sta. Tegelijkertijd werd er vanuit de instelling waar ik een dagbehandeling volgde een aanvraag voor me gedaan voor thuishulp, zodat ik ondersteuning thuis zou krijgen. Het was nodig. Na een aantal maanden was de aanvraag voor de thuishulp rond. Een beetje te laat. Door een reorganisatie was de aanvraag voor mij op een stapel blijven liggen. Eind goed al goed, want ik heb mij uiteindelijk kunnen redden met de mensen om mij heen. Op die manier kan ik er een positieve draai aan geven. Toch doet het me verdriet als ik denk aan de mensen die geen vrienden of familie om zich heen hebben die kunnen bijspringen. En zo ben ik vast niet de enige die tussen wal en schip is gevallen als het gaat om psychische zorg. Er zijn jaarlijks rond de 1900 mensen in Nederland die uit het leven stappen. Ieder is er eentje teveel.

Oktober 2018 #wilikdood?

De hulpverlener kijkt me indringend aan. ‘’Dus je wil niet dood?’’ Ik vind dit altijd zo’n kutvraag. Nee. Natuurlijk wil ik niet dood. Ik denk dat niemand, maar dan ook niemand, echt dood wil. Mensen doen elkaar de meest verschrikkelijke dingen aan, zodat ze maar kunnen overleven. De overlevingsdrang van onze soort is erg groot. Dus nee, ik geloof niet dat je oprecht dood zou willen. Het enige wat je wel wil, is niet meer lijden. Omdat leven lijden is geworden. Je wil de rust, die de dood je denkt te zal geven.

Lees verder “(bijna) bij de club van 27”

Het kan niet altijd goed gaan- rennen voor mezelf

NB: Mijn huid is op deze foto gladder gemaakt met de app Facetune en er zit een filter overheen van instagram. – don’t compare your real life to someone else’s controlled online content

Ik kwam er de afgelopen dagen niet helemaal meer uit met mezelf. Ik heb nergens zin in, lig het liefste de hele dag op bed en ik stouw mezelf het liefst de hele dag vol met chocola. Ik weet wel dat het niet goed is, maar toch is het een makkelijke oplossing. Ik heb namelijk de afgelopen dagen vakkundig geprobeerd om mijn gevoelens weg te drukken. Ik functioneer wel een soort van, maar happy ben ik niet. Mijn lijf doet zeer, mijn schouders zitten vast, er zit druk op mijn borst en ik ben constant misselijk. Tot zover mijn klaagzang.

Daarnaast voel ik me angstig. Ik voel me angstig omdat ik niet met mezelf geconfronteerd wil worden. De afgelopen maanden ben ik helemaal in contact gekomen met mezelf. En dat is prachtig. Alleen daarbij komen ook allemaal nieuwe gevoelens. De afgelopen maanden heb ik mijn eigen verdriet mogen verwerken. Nu ben ik zo ver dat ik soms niet alleen mijn eigen emotie voel, maar ook die van anderen. Ik voel wanneer een persoon frustratie of verdriet met zich meedraagt. En dat is nog wel even een dingetje waar ik de komende tijd mee om moet leren gaan. Het is soms veel, heel veel.

Lees verder “Het kan niet altijd goed gaan- rennen voor mezelf”

To do or not to do: Antidepressiva

#mijnverhaal

Toen ik een tijdje geleden voor de eerste keer depressief raakte stond ik ook voor het dilemma, wel of geen antidepressiva? Die vraag kan ik niet voor je beantwoorden. Ik kan je alleen maar mijn verhaal vertellen. Ik heb zo’n twee jaar antidepressiva geslikt, Sertraline 50 milligram. Toen ik voor het eerst depressief raakte wilde ik zo snel en zo goed mogelijk beter worden. Antidepressiva was daar een onderdeel van.

Het opbouwen van antidepressiva is ronduit kut, dat kan ik je wel vertellen. Hersenschokjes, trillingen, zweten, doge mond, misselijk, onmogelijk veel kunnen eten zonder vol te raken, ik had er allemaal last van. Ook kreeg ik last van suïcide gedachten de eerste twee weken. Dit is een bekende bijwerking van antidepressiva (deze bijwerking is op zijn minst opmerkelijk te noemen als je het mij vraagt). Ik moest geregeld telefonisch contact hebben met mijn behandelaar en ook wou ik tijdens de opbouwfase niet alleen zijn. Na 2 a 3 weken begon ik langzaam op te knappen en begonnen de pillen zijn werk te doen.

Lees verder “To do or not to do: Antidepressiva”

Let’s talk about: eenzaamheid #personal

Eenzaamheid is niet iets wat alleen voorkomt onder ouderen. In een maatschappij waar het onder jongeren veel draait om een mooi instagram kiekje en het voordoen alsof je leven áltijd op rolletjes verloopt is eenzaamheid aan de orde van de dag. Tijdens de dagbehandeling van mijn depressie was er eigenlijk altijd een gemeenschappelijk deler onder mijn groepsgenoten dat terugkwam tijdens de groepsgesprekken: eenzaamheid. Ik heb er zelf ook heel veel last van gehad. En dat is jammer, in een vol land als deze hoort eigenlijk niemand eenzaam te zijn.

Want ook als je last hebt van depressieve gevoelens en deze in je eentje draagt, zullen deze groeien. Het alleen zijn zorgt vaak dat je in een neerwaartse spiraal raakt. Ik denk dat het uiteindelijk goed is dat je een balans kunt vinden in het alleen zijn en tegelijkertijd ook de warmte van vrienden en familie om je heen. Maar het delen van je gevoelens wanneer je niet helemaal lekker in je vel zit kan er net even voor zorgen dat je minder hard onderuit gaat. Niets fijner dan een heerlijke klaagzang tegen je vrienden of vriend(in) wanneer je een rotdag hebt gehad toch? Het haalt net even dat scherpe randje er vanaf.

Lees verder “Let’s talk about: eenzaamheid #personal”

Waarom wel een depressie gala en geen borderline bal?

‘Nee, dat zou ik echt heel erg vinden. Als ik borderline zou hebben, dan zou er écht iets mis met me zijn.’ Een groepsgenootje van de dagbehandeling vertelt over haar mogelijke vervolgtrajecten. Na de dagbehandeling die gericht is op de ergste depressie ‘crisis’, ga je een vervolgtraject in. En als je een vervolgtraject in gaat, heb je een labeltje nodig. Ik denk dat het met de verzekeringen te maken heeft. Eén van de labeltjes is borderline. Borderline is nog echt een heel vies woord, heb ik de afgelopen maanden gemerkt. Waarom is dit eigenlijk zo?

Lees verder “Waarom wel een depressie gala en geen borderline bal?”

Hoe gaat het nu met je?

Ik heb gister een vervolggesprek gehad met mijn behandelaar. De behandelaar is de schakel tussen de huisarts en het psychomotorisch centrum waar ik mijn therapie volg. Naast het vervolggesprek worden er weer een aantal vragenlijsten afgenomen, om te kijken hoe je ervoor staat in vergelijking tot wanneer je binnen kwam. Vragen zoals: ‘in de afgelopen week voelde ik mij angstig in openbare ruimten en ‘ik had minder zin om dingen te ondernemen’ komen voorbij. Aan de hand van de uitkomst wordt bepaald in hoeverre je scoort op depressie, somatische klachten, angsten, agorafobie. etc.

De uitkomst gaat in elk geval de goede kant op. Ik ben in de afgelopen maanden van een depressie die ‘ernstig’ is (score 37) naar een ‘lichte’ depressie gegaan (score 15), zonder medicatie. Ik ben eigenlijk best wel trots. ‘Wat heeft er nou precies voor het kantelpunt bij jou gezorgd dat je hier uit bent gekrabbeld?’ vraagt mijn behandelaar. En dat is een hele goede vraag. Het zijn een aantal dingen samen geweest die ervoor hebben gezorgd dat ik langzaam ben opgekrabbeld.

Lees verder “Hoe gaat het nu met je?”

Belangrijke inzichten die mijn burn-out en depressies mij hebben gegeven.

  • Iedereen is gelijk

Ja, maar dan ook echt iedereen. Nee, jij bent niet meer waard dan een ander omdat jij een HBO of Universitaire opleiding hebt genoten. Nee, jij bent ook niet meer waard omdat jij ergens een goede titel hebt in een goedlopend bedrijf. Nee, jij bent ook niet meer waard dan een ander omdat je een eigen bedrijf hebt. Van binnen zijn we echt allemaal gelijk. Dit heb ik geleerd tijdens groepstherapie. Iedereen heeft zijn eigen problemen en misères. Levens kunnen nog zo mooi lijken van de buitenkant, van binnen zijn we allemaal gelijk. En dit is eigenlijk wel een heel fijn gegeven. Het haalt voor mij de druk eraf dat ik iets moet bereiken om gelukkig te kunnen zijn. Heerlijk toch?

Lees verder “Belangrijke inzichten die mijn burn-out en depressies mij hebben gegeven.”