Help, de paniekaanvallen zijn terug

#hellomyoldfriend

Met een beklemmend gevoel op mijn borst word ik wakker. Zit er een olifant op mijn borst of ga ik dood? Het laatste is natuurlijk het meest aannemelijk. Ik probeer zo goed als het gaat op te staan. Ik heb rillingen en voel me misselijk. Mijn hart gaat zo snel dat ik het niet kan bijhouden. Zie je nou wel, ik krijg een hartaanval. Er zijn vast weleens meer jonge mensen die een hartaanval hebben gehad toch? Het einde is in elk geval nabij. Ze kunnen me afvoeren, het is gedaan met me.

Een tijd lang had ik er last van, paniekaanvallen. Paniekaanvallen omdat ik dacht dat ik dood zou gaan, of zou doordraaien en he-le-maal gek zou worden en de controle zou verliezen. Een lange tijd had ik er ook geen last van. Ik was echt bijna vergeten hoe ontzettend akelig en overwhelming ze kunnen zijn. Maar opeens, na een periode van spanning en stress (ik zit middenin een verhuizing en heb een beetje moeite met alle veranderingen) waren ze daar weer. Zou de paniek me misschien iets proberen te vertellen?

Terug naar vanochtend. Ik probeer op te staan en te mediteren. Mijn gedachten gieren door mijn hoofd. Ik probeer mezelf te kalmeren met positieve affirmaties zoals ‘Ik ben veilig’. Ik zeg het oneindig veel achter elkaar. Werkt niet. Dan maar de yogamat op. Ik ga liggen in een rustgevende houding, maar ik ben er te onrustig voor. Mijn hart raast maar door en zo ook mijn gedachten. Godver, niks werkt ook. Ik trek alles uit de kast wat ik mezelf heb aangeleerd de afgelopen tijd, en toch lijkt even niks te werken.

Lees verder “Help, de paniekaanvallen zijn terug”