(bijna) bij de club van 27

Onderstaand stukje schreef ik een tijd geleden. Ik was nog niet eerder klaar om het te delen, maar het van me af schrijven deed me destijds al heel erg goed. Ik was toentertijd zó depressief dat ik meerdere keren om een opname heb gevraagd. Ik heb deze niet gekregen. Het is tegenwoordig erg lastig om een opname te krijgen. En ben je eenmaal opgenomen in een crisisopvang, dan moet je ook weer zo snel mogelijk weer naar huis. Vroeger had je instellingen waar je een aantal maanden kon verblijven, waar rust en regelmaat werd geboden. Dit had me heerlijk geleken.

Ik heb tijdens mijn depressie een tijdje noodgedwongen bij vrienden moeten wonen, omdat ik niet meer voor mezelf kon zorgen. Door de opvang van de mensen om mij heen heb ik geleerd dat ik er niet alleen voor sta. Tegelijkertijd werd er vanuit de instelling waar ik een dagbehandeling volgde een aanvraag voor me gedaan voor thuishulp, zodat ik ondersteuning thuis zou krijgen. Het was nodig. Na een aantal maanden was de aanvraag voor de thuishulp rond. Een beetje te laat. Door een reorganisatie was de aanvraag voor mij op een stapel blijven liggen. Eind goed al goed, want ik heb mij uiteindelijk kunnen redden met de mensen om mij heen. Op die manier kan ik er een positieve draai aan geven. Toch doet het me verdriet als ik denk aan de mensen die geen vrienden of familie om zich heen hebben die kunnen bijspringen. En zo ben ik vast niet de enige die tussen wal en schip is gevallen als het gaat om psychische zorg. Er zijn jaarlijks rond de 1900 mensen in Nederland die uit het leven stappen. Ieder is er eentje teveel.

Oktober 2018 #wilikdood?

De hulpverlener kijkt me indringend aan. ‘’Dus je wil niet dood?’’ Ik vind dit altijd zo’n kutvraag. Nee. Natuurlijk wil ik niet dood. Ik denk dat niemand, maar dan ook niemand, echt dood wil. Mensen doen elkaar de meest verschrikkelijke dingen aan, zodat ze maar kunnen overleven. De overlevingsdrang van onze soort is erg groot. Dus nee, ik geloof niet dat je oprecht dood zou willen. Het enige wat je wel wil, is niet meer lijden. Omdat leven lijden is geworden. Je wil de rust, die de dood je denkt te zal geven.

Lees verder “(bijna) bij de club van 27”

Ongezonde copingstijlen veranderen #maarhoedan?

Iedereen heeft ze wel, van die slechte gewoonten waarvan je eigenlijk wel weet dat ze niet helemaal goed voor je zijn. Maar och, wat zijn ze fijn om even niet te hoeven voelen. Net even teveel koffie drinken, blowtje of sigaretje erbij. Een hele dag netflixen, terwijl je ook net zo goed wat dingen in huis gedaan wou hebben. Of misschien heb wel last van schadelijkere gewoontes bij momenten van stress of emotie, zoals teveel drinken, of jezelf verliezen in het eten van ongezond voedsel. Dat het niet gezond is weten we allemaal, en misschien zou je het zelf graag ook wel anders zien. Maar hoe buig dit gedrag nou om in gezonde gewoontes?

Ik heb ze ook, en op momenten dat het slechter gaat, krijgen de slechtere gewoonten meer de overhand. Urenlang series of youtube kijken, terwijl ik heus wel weet dat het me niet gelukkig maakt. Doelloos op de bank liggen de hele dag. Teveel eten. Het gaf me een tijdelijk gevoel van opvulling, en achteraf voelde ik me alleen maar rotter. Toen ik langzaam uit de depressie kwam gekropen heb ik mezelf bij alles wat ik deed afgevraagd: maakt dit me écht gelukkig? Bij veel dingen die ik op dat moment deed had ik als antwoord een duidelijke Nee. Tijd om te veranderen dus.

Lees verder “Ongezonde copingstijlen veranderen #maarhoedan?”

To do or not to do: Antidepressiva

#mijnverhaal

Toen ik een tijdje geleden voor de eerste keer depressief raakte stond ik ook voor het dilemma, wel of geen antidepressiva? Die vraag kan ik niet voor je beantwoorden. Ik kan je alleen maar mijn verhaal vertellen. Ik heb zo’n twee jaar antidepressiva geslikt, Sertraline 50 milligram. Toen ik voor het eerst depressief raakte wilde ik zo snel en zo goed mogelijk beter worden. Antidepressiva was daar een onderdeel van.

Het opbouwen van antidepressiva is ronduit kut, dat kan ik je wel vertellen. Hersenschokjes, trillingen, zweten, doge mond, misselijk, onmogelijk veel kunnen eten zonder vol te raken, ik had er allemaal last van. Ook kreeg ik last van suïcide gedachten de eerste twee weken. Dit is een bekende bijwerking van antidepressiva (deze bijwerking is op zijn minst opmerkelijk te noemen als je het mij vraagt). Ik moest geregeld telefonisch contact hebben met mijn behandelaar en ook wou ik tijdens de opbouwfase niet alleen zijn. Na 2 a 3 weken begon ik langzaam op te knappen en begonnen de pillen zijn werk te doen.

Lees verder “To do or not to do: Antidepressiva”

Let’s talk about: eenzaamheid #personal

Eenzaamheid is niet iets wat alleen voorkomt onder ouderen. In een maatschappij waar het onder jongeren veel draait om een mooi instagram kiekje en het voordoen alsof je leven áltijd op rolletjes verloopt is eenzaamheid aan de orde van de dag. Tijdens de dagbehandeling van mijn depressie was er eigenlijk altijd een gemeenschappelijk deler onder mijn groepsgenoten dat terugkwam tijdens de groepsgesprekken: eenzaamheid. Ik heb er zelf ook heel veel last van gehad. En dat is jammer, in een vol land als deze hoort eigenlijk niemand eenzaam te zijn.

Want ook als je last hebt van depressieve gevoelens en deze in je eentje draagt, zullen deze groeien. Het alleen zijn zorgt vaak dat je in een neerwaartse spiraal raakt. Ik denk dat het uiteindelijk goed is dat je een balans kunt vinden in het alleen zijn en tegelijkertijd ook de warmte van vrienden en familie om je heen. Maar het delen van je gevoelens wanneer je niet helemaal lekker in je vel zit kan er net even voor zorgen dat je minder hard onderuit gaat. Niets fijner dan een heerlijke klaagzang tegen je vrienden of vriend(in) wanneer je een rotdag hebt gehad toch? Het haalt net even dat scherpe randje er vanaf.

Lees verder “Let’s talk about: eenzaamheid #personal”

Volg ”gewoon” je hart!

Het is een veelgehoorde uitspraak ‘volg gewoon je hart’. Dat leek me voorheen wel wat, dat je gewoon je hart kunt gaan volgen en dan de dingen vanzelf gaan. Maar in een wereld vol verwachtingen van jezelf, maar ook van buitenaf, veel onnodige prikkels vanuit Social Media heeft dat hart het maar zwaar te voortduren. Het is in het verdomhoekje geplaatst. Luisteren naar het verstand, dat doen we vooral. Terwijl dat verstand bestaat uit oude conditioneringen en patronen, en het dus zeker niet altijd het beste met ons voor heeft,

Maar hoe laat je dat hart nou uit het verdomhoekje? Daar ben ik de afgelopen tijd hard (haha) mee aan de slag gegaan. Met ‘hart’ zou je in deze zin ook kunnen zeggen intuïtie of onderbuikgevoel. Dat gevoel dat je vertelt wanneer je een situatie of persoon niet helemaal vertrouwd, ook al lijkt alles zo mooi. Het is geen grote afweging, je wéét het gewoon dat het niet klopt. Naar dit onderbuikgevoel zouden we veel vaker moeten luisteren.

Maar dat is dus best wel lastig. Als je net als ik gewend bent om keuzes te maken met je verstand, het liefst 3 boeken leest over een bepaald onderwerp, 2 documentaires kijkt en 5 vrienden om raad belt over een bepaalde kwestie, zul je best hard je best moeten doen om bij dat onderbuikgevoel te komen. Maar het is het waard. Dat beloof ik je.

Lees verder “Volg ”gewoon” je hart!”

De ondergang van de neurotische planner in mij: leven vanuit flow

Ik had er al zoveel boeken over gelezen. ‘Leven vanuit flow. De meest natuurlijke staat van leven. Waarin dingen vanzelf gaan’. Goh. Wat verlangde ik daar stiekem naar. Tot dan toe had mijn leven er heel anders uitgezien. Plannen, en nog meer plannen. Agenda’s, kalenders, weekplanners, post-its, alles werd in de strijd gegooid. Alles moet perfect uitgedacht zijn. Jezelf altijd tien stappen voor zijn. En dat is ook niet zo gek, in een maatschappij waarin we over alles controle proberen te houden. Best raar, gezien je niet in de toekomst kunt kijken en je dus nooit precies weet wat je te wachten staat.

Achteraf gezien denk ik dat controle proberen te houden vooral een vorm van schijnveiligheid is. Er valt uiteindelijk best weinig te controleren. Je kunt bepaalde keuzes maken, en daarna gewoon eens kijken wat er zich gaat ontvouwen. En dat is eigenlijk best een fijn gegeven. Meebewegen is zoveel fijner dan keihard te moeten strijden om controle te houden over kleine dingen die eigenlijk helemaal niet relevant zijn. Kost onnodig veel energie. En dat is best wel zonde.

Lees verder “De ondergang van de neurotische planner in mij: leven vanuit flow”

Waarom wel een depressie gala en geen borderline bal?

‘Nee, dat zou ik echt heel erg vinden. Als ik borderline zou hebben, dan zou er écht iets mis met me zijn.’ Een groepsgenootje van de dagbehandeling vertelt over haar mogelijke vervolgtrajecten. Na de dagbehandeling die gericht is op de ergste depressie ‘crisis’, ga je een vervolgtraject in. En als je een vervolgtraject in gaat, heb je een labeltje nodig. Ik denk dat het met de verzekeringen te maken heeft. Eén van de labeltjes is borderline. Borderline is nog echt een heel vies woord, heb ik de afgelopen maanden gemerkt. Waarom is dit eigenlijk zo?

Lees verder “Waarom wel een depressie gala en geen borderline bal?”

Hoe gaat het nu met je?

Ik heb gister een vervolggesprek gehad met mijn behandelaar. De behandelaar is de schakel tussen de huisarts en het psychomotorisch centrum waar ik mijn therapie volg. Naast het vervolggesprek worden er weer een aantal vragenlijsten afgenomen, om te kijken hoe je ervoor staat in vergelijking tot wanneer je binnen kwam. Vragen zoals: ‘in de afgelopen week voelde ik mij angstig in openbare ruimten en ‘ik had minder zin om dingen te ondernemen’ komen voorbij. Aan de hand van de uitkomst wordt bepaald in hoeverre je scoort op depressie, somatische klachten, angsten, agorafobie. etc.

De uitkomst gaat in elk geval de goede kant op. Ik ben in de afgelopen maanden van een depressie die ‘ernstig’ is (score 37) naar een ‘lichte’ depressie gegaan (score 15), zonder medicatie. Ik ben eigenlijk best wel trots. ‘Wat heeft er nou precies voor het kantelpunt bij jou gezorgd dat je hier uit bent gekrabbeld?’ vraagt mijn behandelaar. En dat is een hele goede vraag. Het zijn een aantal dingen samen geweest die ervoor hebben gezorgd dat ik langzaam ben opgekrabbeld.

Lees verder “Hoe gaat het nu met je?”