Slaapwandelen vs. Leven #ikbenweerthuis

De afgelopen dagen voelde ik me echt even niet helemaal in mijn hum. Ik ben mijn flow echt weer een beetje kwijt. Ik doe de dingen wel die ik moet doen, maar echt happy ben ik niet. Ik ben nu een aantal dagen terug van mijn reis en hoewel mijn lijf het temperatuurverschil (van ongeveer 45 graden naar het koude Hollandse weer) echt even niet grappig vind, heb ik vooral last van een hoofd dat niet helemaal meer meewerkt. De dingen die ik namelijk in de getto’s van Windhoek heb gezien, die moet ik echt even een plekje geven. Ik wil ontzettend veel schrijven over wat ik heb meegemaakt, maar het is net alsof ik de juiste woorden nog niet helemaal kan vinden. Alles moet nog even landen.
Mijn hart is ook langzaamaan weer een beetje op slot geraakt door de dingen die ik heb gezien, waardoor ik weer even heel weinig voel. Misschien gaat mijn hart nog huilen wanneer ik hier weer helemaal aangekomen ben, en komt alles in kleine stukjes, wanneer de tijd daar is.

De uitzichtloosheid die je voelt van de mensen om je heen als je een tijdje in de getto’s verblijft kan namelijk best pittig zijn. Het overmatige gebruik van alcohol en drugs om je heen die de mensen gebruiken om de leegte tegen te gaan. De dieren die als oud vuil worden behandeld. De kindjes die in oude vodjes lopen. En bovenal het overleven. Het overleven in een omgeving die keihard is, ten koste van alles. Het moreel besef vervaagt, als je opgroeit in een omgeving waar je moet overleven voor een fatsoenlijke maaltijd. De hardheid van deze wereld in het algemeen. Dit alles bij elkaar zorgde er ook langzaamaan weer voor dat het contact met mezelf weer een beetje kwijtraakte. Mijn tere westerse zieltje was blijkbaar nog niet tegen alles opgewassen, en zocht naar een manier om met alles om te kunnen gaan.

Lees verder “Slaapwandelen vs. Leven #ikbenweerthuis”

De ondergang van de neurotische planner in mij: leven vanuit flow

Ik had er al zoveel boeken over gelezen. ‘Leven vanuit flow. De meest natuurlijke staat van leven. Waarin dingen vanzelf gaan’. Goh. Wat verlangde ik daar stiekem naar. Tot dan toe had mijn leven er heel anders uitgezien. Plannen, en nog meer plannen. Agenda’s, kalenders, weekplanners, post-its, alles werd in de strijd gegooid. Alles moet perfect uitgedacht zijn. Jezelf altijd tien stappen voor zijn. En dat is ook niet zo gek, in een maatschappij waarin we over alles controle proberen te houden. Best raar, gezien je niet in de toekomst kunt kijken en je dus nooit precies weet wat je te wachten staat.

Achteraf gezien denk ik dat controle proberen te houden vooral een vorm van schijnveiligheid is. Er valt uiteindelijk best weinig te controleren. Je kunt bepaalde keuzes maken, en daarna gewoon eens kijken wat er zich gaat ontvouwen. En dat is eigenlijk best een fijn gegeven. Meebewegen is zoveel fijner dan keihard te moeten strijden om controle te houden over kleine dingen die eigenlijk helemaal niet relevant zijn. Kost onnodig veel energie. En dat is best wel zonde.

Lees verder “De ondergang van de neurotische planner in mij: leven vanuit flow”