(bijna) bij de club van 27

Onderstaand stukje schreef ik een tijd geleden. Ik was nog niet eerder klaar om het te delen, maar het van me af schrijven deed me destijds al heel erg goed. Ik was toentertijd zó depressief dat ik meerdere keren om een opname heb gevraagd. Ik heb deze niet gekregen. Het is tegenwoordig erg lastig om een opname te krijgen. En ben je eenmaal opgenomen in een crisisopvang, dan moet je ook weer zo snel mogelijk weer naar huis. Vroeger had je instellingen waar je een aantal maanden kon verblijven, waar rust en regelmaat werd geboden. Dit had me heerlijk geleken.

Ik heb tijdens mijn depressie een tijdje noodgedwongen bij vrienden moeten wonen, omdat ik niet meer voor mezelf kon zorgen. Door de opvang van de mensen om mij heen heb ik geleerd dat ik er niet alleen voor sta. Tegelijkertijd werd er vanuit de instelling waar ik een dagbehandeling volgde een aanvraag voor me gedaan voor thuishulp, zodat ik ondersteuning thuis zou krijgen. Het was nodig. Na een aantal maanden was de aanvraag voor de thuishulp rond. Een beetje te laat. Door een reorganisatie was de aanvraag voor mij op een stapel blijven liggen. Eind goed al goed, want ik heb mij uiteindelijk kunnen redden met de mensen om mij heen. Op die manier kan ik er een positieve draai aan geven. Toch doet het me verdriet als ik denk aan de mensen die geen vrienden of familie om zich heen hebben die kunnen bijspringen. En zo ben ik vast niet de enige die tussen wal en schip is gevallen als het gaat om psychische zorg. Er zijn jaarlijks rond de 1900 mensen in Nederland die uit het leven stappen. Ieder is er eentje teveel.

Oktober 2018 #wilikdood?

De hulpverlener kijkt me indringend aan. ‘’Dus je wil niet dood?’’ Ik vind dit altijd zo’n kutvraag. Nee. Natuurlijk wil ik niet dood. Ik denk dat niemand, maar dan ook niemand, echt dood wil. Mensen doen elkaar de meest verschrikkelijke dingen aan, zodat ze maar kunnen overleven. De overlevingsdrang van onze soort is erg groot. Dus nee, ik geloof niet dat je oprecht dood zou willen. Het enige wat je wel wil, is niet meer lijden. Omdat leven lijden is geworden. Je wil de rust, die de dood je denkt te zal geven.

Lees verder “(bijna) bij de club van 27”

Let’s talk about: eenzaamheid #personal

Eenzaamheid is niet iets wat alleen voorkomt onder ouderen. In een maatschappij waar het onder jongeren veel draait om een mooi instagram kiekje en het voordoen alsof je leven áltijd op rolletjes verloopt is eenzaamheid aan de orde van de dag. Tijdens de dagbehandeling van mijn depressie was er eigenlijk altijd een gemeenschappelijk deler onder mijn groepsgenoten dat terugkwam tijdens de groepsgesprekken: eenzaamheid. Ik heb er zelf ook heel veel last van gehad. En dat is jammer, in een vol land als deze hoort eigenlijk niemand eenzaam te zijn.

Want ook als je last hebt van depressieve gevoelens en deze in je eentje draagt, zullen deze groeien. Het alleen zijn zorgt vaak dat je in een neerwaartse spiraal raakt. Ik denk dat het uiteindelijk goed is dat je een balans kunt vinden in het alleen zijn en tegelijkertijd ook de warmte van vrienden en familie om je heen. Maar het delen van je gevoelens wanneer je niet helemaal lekker in je vel zit kan er net even voor zorgen dat je minder hard onderuit gaat. Niets fijner dan een heerlijke klaagzang tegen je vrienden of vriend(in) wanneer je een rotdag hebt gehad toch? Het haalt net even dat scherpe randje er vanaf.

Lees verder “Let’s talk about: eenzaamheid #personal”

Waarom wel een depressie gala en geen borderline bal?

‘Nee, dat zou ik echt heel erg vinden. Als ik borderline zou hebben, dan zou er écht iets mis met me zijn.’ Een groepsgenootje van de dagbehandeling vertelt over haar mogelijke vervolgtrajecten. Na de dagbehandeling die gericht is op de ergste depressie ‘crisis’, ga je een vervolgtraject in. En als je een vervolgtraject in gaat, heb je een labeltje nodig. Ik denk dat het met de verzekeringen te maken heeft. Eén van de labeltjes is borderline. Borderline is nog echt een heel vies woord, heb ik de afgelopen maanden gemerkt. Waarom is dit eigenlijk zo?

Lees verder “Waarom wel een depressie gala en geen borderline bal?”