Komt er een nieuwe hippiegolf?

#erisietsgaande

Na mijn zo geliefde yogales ben ik vaak compleet in tranen. Er. Komt. Zo. Veel. Los. Heerlijk, want hoe meer tranen, hoe dichter ik bij mijn daadwerkelijke ik kom. Er is alleen wel heel veel veranderd in mij de afgelopen tijd. Zoveel dat ik het soms niet meer helemaal bij kan houden in mijn hoofd. Dingen die voorheen als totaal logisch voelden, beleef ik nu geen plezier meer aan. De tv is de deur uit, series kijken doe ik niet meer. Het trekt me niet meer. Mijn avonden vul ik met mediteren en schrijven. Ram Dass en Tolle liggen op mijn nachtkastje. Op een zaterdag beland ik op een veldje in de zon waar ik met vreemden een ‘Om’ aan het chanten ben. Wie had dat ooit gedacht.

Alleen geen groei zonder groeipijn, en die groei niet gaat niet helemaal zonder slag of stoot. Gelukkig kan ik dan weer even lekker janken bij mijn yogadocent, en ik voel weer een geruststelling. Niet eens met zoveel woorden. ”Er verandert zoveel in mij dat ik me soms zó alleen en verloren voel’’. Barst ik snikkend uit. ”Vertrouw’’ zegt ze. ‘’Je zult vanzelf meer gelijkgestemden ontmoeten’’. Daar vertrouw ik dan maar op.  

Lees verder “Komt er een nieuwe hippiegolf?”